دوشنبه شب، درحالی که بحث‌ها پیرامون قرارداد ۳۵۰ هزار یورویی آنتونیو گالیاردی داغ بود، مدیران فوتبال در جریان صحبت‌هایشان درباره منابع مالی فدراسیون برای انتخاب سرمربی تیم امید از رقم بسیار عجیب دیگری پرده برداشتند؛ البته با این توضیح که خودشان هم می‌دانند هیچ مربی‌ای حاضر نیست با حقوق ماهانه ۵۰۰ میلیون تومان به این مسئولیت تن دهد!
آنتونیو گالیاردی در تاریخ ۱۶ آبان ۱۴۰۴ به تیم ملی اضافه شد، اما همکاری‌اش تنها به مدت چند ماه ادامه یافت و در نهایت در ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵ قراردادش فسخ گردید. به عبارت دیگر، طی ۱۸۵ روز همکاری، او حدود ۱۰۲ میلیارد تومان دریافت کرد؛ یعنی به طور دقیق، روزانه نزدیک به ۵۷۳ میلیون تومان دستمزد داشت!
اگر این اعداد را مبنا قرار دهیم، موضوع جالب‌تر می‌شود؛ برای یک دستیار خارجی چنین بودجه ارزی عظیمی در نظر گرفته شده بود، اما حالا گفته می‌شود سقف پرداختی به سرمربی تیم امید حدود ۵۰۰ میلیون تومان در ماه است؛ یعنی چیزی در حدود ۶ میلیارد تومان در سال. تیم امید که سال‌هاست به دنبال رسیدن به المپیک است و پس از سال‌ها ناکامی، قرار است نسل آینده تیم ملی را بسازد، طبیعتاً نیازمند مربی‌ای با کیفیت و رزومه قابل توجه است. اما با چنین بودجه‌ای، واقعاً چه مربی‌ای حاضر است این مسئولیت حساس را بپذیرد؟ خصوصاً در شرایطی که برای یک دستیار قلعه‌نویی چنین هزینه هنگفتی شده است!
با توجه به این ارقام، شاید بهتر باشد مدیران فدراسیون دیگر مشکلات انتخاب سرمربی تیم امید یا سایر اقدامات فنی را صرفاً به جنگ، وضعیت کشور و عدم تمایل مربیان خارجی نسبت ندهند. وقتی خود مدیران اعلام می‌کنند با حقوق ماهیانه ۵۰۰ میلیون تومان هیچ مربی‌ای حاضر به قبول این مسئولیت نیست، دیگر نمی‌توان تمام مشکلات را به عوامل بیرونی نسبت داد. بخش عمده‌ای از مسئله دقیقاً به مدیریت فدراسیون، اولویت‌بندی‌ها و نحوه تخصیص بودجه مربوط می‌شود؛ جایی که برای یک دستیار تیم ملی ۱۰۲ میلیارد تومان هزینه شده است بدون اینکه بازدهی ملموسی داشته باشد، اما همزمان برای سرمربی تیم امید تنها سالانه ۶ میلیارد تومان بودجه در نظر گرفته شده است!