در اولین گفت‌وگوی خود پس از اعلام دریافت جایزه نوبل ادبیات، «آن کارسون» درباره عادات روزانه، سبک نگارش، الهام از آثار کلاسیک و نصیحت‌هایش به نویسندگان تازه‌کار صحبت کرد.
به گزارش ایسنا، جنی ریدن از بنیاد نوبل در آغاز مصاحبه ضمن تبریک به نویسنده، پرسید که هنگام مطلع شدن از برنده شدن جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۶ چه احساسی داشته و این خبر را چگونه دریافت کرده است؟
کارسون در پاسخ گفت: «در حال خوردن بیسکویت و نوشیدن چای هستم و هنوز هیچ اتفاق دراماتیکی رخ نداده است. هنوز صبح است و من در آشپزخانه نشسته‌ام، مجله “لندن ریویو آو بوکس” را می‌خوانم و چای می‌نوشم.
فهمیدم کف خانه نیاز به جارو دارد، بنابراین سریع بلند شدم و آن را جارو کردم. بعد هم تماس‌های تلفنی شروع شد که من بیشتر آن‌ها را قطع می‌کردم چون معمولاً هر وقت تلفن زنگ می‌زند، آن را خاموش می‌کنم.»
رابرت کوری، همسر این نویسنده، در میان صحبت‌ها وارد شد و با لحن شوخ‌طبعانه گفت: «من همسرش هستم و او به من بدهکار است چون من بودم که او را ترغیب کردم با شماره شما تماس بگیرد.»
کارسون ادامه داد: «بله، او به تلفن پاسخ می‌دهد و بعد از من می‌خواهد تماس بگیرم. فکر می‌کنم همه چیز کمی دیوانه‌وار است. به نظرم همه شما کمی دیوانه هستید.»
وقتی از او پرسیده شد چرا این اتفاق برایش این‌قدر عجیب و غیرمنتظره است و آیا انتظار دریافت جایزه را داشته است؟ کارسون پاسخ داد: «خب، آخر چه کسی انتظار چنین چیزی را دارد؟»
او در پاسخ به سوالی درباره محل سکونتش گفت که در ریکیاویک، پایتخت ایسلند زندگی می‌کند؛ خانه‌ای کنار دریا با چشم‌اندازی به آب‌های شمالگان. سپس اضافه کرد: «ببخشید که چندان دراماتیک رفتار نمی‌کنم، اینجا فقط یک روز عادی است.»
کارسون در پاسخ به این پرسش که جایزه نوبل برایش چه معنایی دارد، گفت هنوز به این موضوع فکر نکرده است و بیشتر در حال برنامه‌ریزی برای نحوه بخشیدن پول جایزه هستند: «هنوز به آن فکر نکرده‌ام. فقط داریم دنبال راه‌هایی برای اهدا پول جایزه هستیم. دوستی داریم که به خانه نیاز دارد و ما همیشه به سازمان پزشکان بدون مرز کمک زیادی می‌کنیم. از این نوع کارها.»
وقتی از او پرسیدند چگونه قصد دارد این خبر غیرمنتظره را جشن بگیرد، پاسخ داد: «می‌خواهیم به جنگل برویم و قدم بزنیم تا مجبور نباشیم به تلفن جواب بدهیم؛ راستش را بخواهید، می‌خواهیم به سکوت گوش کنیم.»
بخش دیگری از گفتگو به آثار و سبک نویسندگی کارسون اختصاص یافت. وقتی از او خواستند نویسندگی‌اش را برای کسانی که با آثارش آشنایی ندارند توصیف کند، گفت: «ناخواسته؛ این توصیف من است. همیشه سعی می‌کنم کار متفاوتی انجام دهم.»
در ادامه، از او پرسیده شد که اگر کسی بخواهد با کتاب‌هایش آشنا شود، از کجا باید شروع کند؟ کارسون گفت: «نمی‌دانم، تقریباً از هر جا می‌شود شروع کرد. بیشتر مردم زندگی‌نامه خودنوشت را می‌خوانند؛ من آن را خوانده‌ام و فکر می‌کنم قابل فهم است. اما نمی‌دانم؛ همیشه می‌گویم از وسط شروع کنید.»
او درباره شروع پروژه جدید نویسندگی نیز بار دیگر گفت: «از وسط شروع کنید. این تنها قانونی است که دارم.»
وقتی مصاحبه‌کننده خواست این توصیه را بیشتر توضیح دهد، پاسخ داد: «هر معنایی که می‌خواهید از آن برداشت کنید؛ وسط را پیدا کنید و از همان نقطه شروع کنید.»
کارسون که در زمینه ادبیات و زبان‌های کلاسیک نیز فعالیت داشته، وقتی درباره منابع الهام خود پرسیده شد، تنها یک نام برد: «هومر»!
مصاحبه‌کننده با اشاره به اینکه او از داستان‌های کلاسیک در آثارش بهره برده و آن‌ها را در بستر امروزی ارائه کرده است، پرسید چرا این داستان‌ها برای مخاطبان امروز اهمیت دارند، و کارسون پاسخی متفاوت داد: «اهمیتی ندارند. فکر نمی‌کنم به مرتبط بودن علاقه داشته باشم. چیزی که برایم مهم است این است که ما برای آن‌ها مرتبط باشیم.»
این پاسخ نشان‌دهنده دیدگاه متفاوت او درباره رابطه ادبیات کلاسیک و دنیای معاصر است؛ نگاهی که به جای تلاش برای امروزی کردن آثار قدیمی، بر ضرورت ایجاد پیوندی میان انسان امروز و ادبیات کلاسیک تأکید دارد.
در بخش دیگری از مصاحبه، جنی ریدن به گفته‌های پیشین کارسون درباره اهمیت پرهیز از ملال و بی‌حوصلگی اشاره کرد و پرسید چرا این موضوع برایش اهمیت دارد و کارسون پاسخ داد: «خب، هیچ‌کس دوست ندارد حوصله‌اش سر برود، مگر نه؟ شما هم سعی نمی‌کنید از این حالت دوری کنید؟»
او در ادامه توضیح داد: «این موضوع آن‌قدرها هم مهم نیست، فقط یکی از معیارهایی است که بر اساس آن تصمیم می‌گیرم در ادامه روز چه کاری انجام دهم؛ مثلاً کف خانه را جارو کنم یا هومر بخوانم. بیشتر اوقات هدفم دوری از ملال است. زندگی خسته‌کننده است.»
این نویسنده در پایان، زمانی که از او خواسته شد پیامی برای کسانی که آرزو دارند نویسنده شوند بیان کند، بار دیگر بر توصیه همیشگی‌اش تأکید کرد: «نه، همان حرف قبلی؛ از وسط شروع کنید.»
آکادمی سوئد آن کارسون را «برای مجموعه آثار جسورانه و نوآورانه‌ای که در گفت‌وگویی بازیگوشانه با سنت کلاسیک، فرم‌های تازه‌ای برای ادبیات معاصر خلق کرده است» به عنوان برنده جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۲۶ معرفی کرد.