پنهلوپه کروز با بازی درخشان خود در فیلم «پناهگاه» موفق شد تشویق ایستادهای رکوردشکن به مدت ۱۵.۵ دقیقه در جشنواره فیلم ونیز را از آن خود کند و در لحظهای احساسی به گریه افتاد.
خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی گزارش داده است که در نمایش فیلم «پناهگاه» در هشتاد و سومین دوره جشنواره بینالمللی فیلم ونیز، پنهلوپه کروز به همراه همسر و همبازیاش خاویر باردم، پس از دریافت تشویق ایستادهای فوقالعاده طولانی به مدت ۱۵.۵ دقیقه، به گریهای غیرقابل کنترل دچار شد.
بدین ترتیب فیلم «پناهگاه» تا این مرحله از جشنواره، پرشورترین استقبال را در ونیز ۲۰۲۶ به خود اختصاص داده و یکی از طولانیترین تشویقهای ایستاده را رقم زده است که به فیلم «اتاق کناری» ساخته پدرو آلمودوار در سال ۲۰۲۴ با تشویق ۱۷ دقیقهای نزدیک میشود.
فلوریان زلر، کارگردان فیلم، در جریان این تشویقها از دیگر بازیگرانش، از جمله پاتریک شوارتزنگر و پل دانو، درخواست کرد که جداگانه به جلو بیایند و مورد تحسین قرار بگیرند.
در فیلم «پناهگاه»، خاویر باردم و پنهلوپه کروز نقش زوجی را بازی میکنند که در خانهشان و در کنار فرزندانشان، با مشکلات حرفهای و شخصی متعددی روبرو هستند. زمانی که میگل، معمار، قبول میکند برای یک میلیاردر فناوری (با بازی پل دانو) یک پناهگاه بقا طراحی کند، زندگی مشترک آنها دچار بحران میشود. این مأموریت که از نظر اخلاقی محل تردید است، پس از ۱۷ سال زندگی مشترک، شکافی عمیق میان این زوج ایجاد میکند زیرا سوفیا سوالات مهمی را مطرح میکند از جمله اینکه آیا آنها هنوز ارزشهای مشترکی دارند یا خیر.
فلوریان زلر که پیشتر با فیلم «پسر» در سال ۲۰۲۲ برای شیر طلایی ونیز رقابت کرده بود، این بار نیز به این جشنواره بازگشته است. زلر که پیش از موفقیت سینمایی با فیلم «پدر»، نمایشنامهنویسی تحسینشده بود، با این فیلم توانست همانند قبلیها موفقیتهایی کسب کند. فیلم «پدر» دو جایزه اسکار را برای بازی آنتونی هاپکینز در نقش اصلی و بهترین فیلمنامه اقتباسی، که به صورت مشترک به زلر و کریستوفر همپتون تعلق گرفت، به ارمغان آورد. «پناهگاه» از لحاظ شخصیترین و گستردهترین آثار این کارگردان به شمار میرود.
زلر در مصاحبهای پیش از جشنواره ونیز با ورایتی بیان کرد که الهام اصلی فیلم او، «چشمان کاملاً بسته» ساخته استنلی کوبریک بوده است. او مانند کوبریک که در آن فیلم از تام کروز و نیکول کیدمن به عنوان زوجی که رابطهشان در حال فروپاشی است، بهره برد، قصد داشت با استفاده از پنهلوپه کروز و خاویر باردم، که نزدیک به دو دهه شریک زندگی هم هستند، واقعیت و نفوذپذیری داستان را به تصویر بکشد.
فیلم «پناهگاه» همچنین به ثروت و انزوای شدید طبقه میلیاردرها میپردازد و زلر اشاره کرده است که پنهلوپه کروز توانسته خشم واقعی خود نسبت به میلیاردرهای فناوری را به فیلم منتقل کند. با این حال، زلر تلاش کرده است تا «پناهگاه» را به جای یک فیلم آشکاراً سیاسی، به بررسی مضامین بزرگتر و تدریجی که میتوانند در زندگی روزمره رخ دهند، اختصاص دهد.
داستان «پناهگاه» از فیلم «مرد همسایه» محصول سال ۲۰۰۹ الهام گرفته شده، اما با تمرکز بیشتر بر مسائل روانشناختی که امضای زلر هستند، نسبت به آثار قبلی او آشکارا سیاسیتر بوده و روابط معاصر و پویایی خانواده را در زمینه اضطرابهای اجتماعی-اقتصادی به مرکز توجه میآورد.