6عصر: اخیراً خبر تولد ۹۸ سالگی منوچهر انور، خبر بسیار دلگرم‌کننده‌ای بود. او یکی از آخرین بازماندگان نسلی است که وسواس خاصی در حفظ فرهنگ، کلمه و هنر داشتند. منوچهر انور مترجم، گوینده، نویسنده و کارگردان است و برای بسیاری از ایرانیان، صدایش با دوبله‌های ماندگار و آثار فرهنگی مهم گره خورده است. وقتی نام انور به میان می‌آید، بیشتر از یک فرد، یک دوره فرهنگی به ذهن متبادر می‌شود. اینکه هنوز برخی از کسانی که بخش بزرگی از فرهنگ و خاطره جمعی ما را شکل داده‌اند، در میان ما حضور دارند، این امکان را فراهم می‌آورد که صدایشان را بشنویم، نوشته‌هایشان را بخوانیم، خاطراتشان را مرور کنیم و خوشحال باشیم که بخشی از تاریخ زنده ایران هنوز نفس می‌کشد.
در روزگاری که خبر درگذشت بزرگان یکی پس از دیگری منتشر می‌شود، وجود چنین افرادی خود به تنهایی یک اتفاق ارزشمند است. با احترام به تمام هنرمندانی که از میان ما رفته‌اند، باید خوشحال باشیم که هنوز چهره‌هایی از نسل طلایی هنر و فرهنگ در کنار ما هستند؛ افرادی که بخشی از تعریف ما از هنر و فرهنگ محسوب می‌شوند.
علی نصیریان؛ مردی که همچنان اعتبار صحنه و تصویر است
نام علی نصیریان معمولاً همراه و مترادف با هم‌نسلانش یاد می‌شود؛ همان پنج چهره معروف: عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، داوود رشیدی، محمدعلی کشاورز و علی نصیریان. او استادی بلامنازع در عرصه بازیگری و یکی از واپسین بازماندگان نسل طلایی تئاتر ایران است که بیش از هفت دهه از عمر خود را صرف تئاتر، سینما و تلویزیون کرده است. نصیریان جزو پیشگامان تئاتر نوین ایران بود و با نقش‌های بیادماندنی در آثاری چون «گاو»، «هزاردستان»، «ناخدا خورشید» و «شهرزاد» جایگاهی ویژه در حافظه فرهنگی مردم یافت. علی نصیریان ۹۲ ساله، نماد نسلی است که هنر را با دانش، تجربه و احترام به مخاطب معنا کرد. او هنرمندی بی‌نظیر است که از نظر تنوع نقش‌ها با هیچ یک از هم‌نسلانش قابل مقایسه نیست و در این سال‌ها میراثی گرانبها برای ما به یادگار گذاشته است. حضورش پایدار و مستدام باد.
محمد متوسلانی؛ یکی از اعضای گروه سه تفنگدار سینمای ایران
محمد متوسلانی یکی از چهره‌های قدیمی و تأثیرگذار سینمای ایران است؛ هنرمندی که زندگی‌اش با بخش مهمی از تاریخ معاصر و سینمای کشور گره خورده است. متوسلانی متولد مرداد ۱۳۱۴ بوده و بازیگری است که با فیلم «طوفان در شهر ما» به کارگردانی ساموئل خاچیکیان وارد سینما شد. وی بعدها به عنوان کارگردان، تهیه‌کننده و فیلمنامه‌نویس نیز فعالیت کرد. او از معدود هنرمندانی است که دوران اوج سینمای پیش از انقلاب را تجربه کرده و پس از انقلاب هم به کار خود ادامه داده است. بخش عمده‌ای از محبوبیت محمد متوسلانی نزد مخاطبان قدیمی به سال‌هایی بازمی‌گردد که در کنار گرشا رئوفی و منصور سپهرنیا، یکی از مشهورترین گروه‌های کمدی سینمای ایران را تشکیل داد؛ سه نفری که در دهه ۴۰ با عنوان «سه تفنگدار سینمای ایران» شناخته می‌شدند و نماد سینمای سرگرم‌کننده آن دوره به شمار می‌آمدند.
پوری بنایی؛ ستاره‌ای بی‌رقیب از دوران طلایی سینما
ستاره‌ای بی‌رقیب در سینمای ایران بودن و چهار دهه دوری از صحنه برای هر هنرمندی رنج بزرگی است. شاید حتی خود بنایی باور کرده بود که سرنوشت چنین چیزی برایش رقم خورده و تلاشی برای تغییر آن نکرد. حتی پیشنهادهای خارجی را رد کرد و در تهران ماند. پوری بنایی ستاره فراموش‌نشدنی سینمای ایران است، چه این موضوع برای برخی خوشایند باشد و چه نباشد. تاریخ را نمی‌توان با زرورق پوشاند و به مردم تحمیل کرد. علی‌رغم بی‌مهری‌هایی که پس از سال ۱۳۵۷ به او شد، پوری بنایی ایران را ترک نکرد و یکی از هنرمندانی بود که ماندن در وطن را انتخاب نمود. او اکنون در ۸۶ سالگی در تهران مشغول فعالیت‌های نیکوکارانه است. عمرش دراز باد.
حسن شماعی‌زاده؛ یکی از ستون‌های موسیقی پاپ ایران
حسن شماعی‌زاده، بزرگ‌مرد موسیقی پاپ ایران، در ۸۴ سالگی هنوز همان صدا و انرژی را دارد. او موزیسینی چیره‌دست است که پشت بسیاری از خاطره‌انگیزترین ملودی‌های چند نسل از ایرانی‌ها ایستاده؛ مردی که اقیانوسی از ترانه و خاطره برای مردمش به یادگار گذاشته و سال‌هاست دور از وطن زندگی می‌کند. شماعی‌زاده فراتر از یک خواننده یا آهنگساز است؛ او بخشی از حافظه موسیقایی ایرانیان به شمار می‌رود و رد پایش را می‌توان در بسیاری از ترانه‌هایی دید که پس از دهه‌ها همچنان شنیده می‌شوند.
بهروز وثوقی؛ ستاره‌ای فراتر از یک نسل
بهروز وثوقی ستاره‌ای است که فراتر از یک نسل می‌درخشد و در ۸۷ سالگی همچنان یکی از ماندگارترین نام‌های تاریخ سینمای ایران به شمار می‌رود. او برای چندین نسل از ایرانیان نماد یک دوران است. بازی‌های ماندگارش در فیلم‌هایی چون «قیصر»، «گوزن‌ها»، «داش‌آکل» و «سوته‌دلان» به او جایگاهی ویژه در سینمای ایران بخشیده است. وثوقی از آن دسته بازیگرانی است که گذر زمان نتوانسته محبوبیتش را کاهش دهد؛ زیرا برخی از بازیگران تنها نقش بازی نمی‌کنند، بلکه بخشی از حافظه جمعی یک ملت می‌شوند. سال‌ها دوری از وطن نیز نتوانسته جایگاه او را در میان علاقه‌مندان سینما تغییر دهد و نامش همواره با شکوه دوران طلایی سینمای ایران گره خورده است.
ابوالحسن تهامی؛ صدایی که خاطره چند نسل است
ابوالحسن تهامی‌نژاد را با صدای خاطره‌انگیزش می‌شناسیم؛ صدایی که در دوبله صدها فیلم جاری بوده و در آنونس‌های گوناگون بارها اشتیاق رفتن به سینما را در دل مخاطبان زنده کرده است. برای درک ارزش هنری این دوبلور برجسته و ۸۸ ساله، کافی است بدانیم که او جای صدای ستارگانی چون جیمز استوارت، کری گرانت، پیتر اوتول، رکس هریسون، الک گینس، جک پالانس، کریستوفر پلامر، ترنس هیل، ویتوریو دسیکا و آنتونی هاپکینز بوده است. در کارنامه او گویندگی فیلم‌هایی همچون «اشک‌ها و لبخندها»، «بانوی زیبای من»، «معما»، «مری پاپینز»، «ال سید»، «سرگیجه»، «همسفر»، «شعله»، «کازینو رویال»، «وداع با اسلحه»، «شب ژنرال‌ها» و «دکتر ژیواگو» به چشم می‌خورد.