6عصر: صفحه اینستاگرامی اسکرین لاین با به اشتراک گذاشتن ویدئویی قدیمی از سخنان مسعود فراستی، پیامی مهم به علاقه‌مندان سینما منتقل کرده است. او به مردم توصیه می‌کند که کمی به شعور و سلیقهٔ خود احترام بگذارند و از دیدن این نوع کمدی‌های بی‌ارزش و آشغال که امروزه رواج یافته‌اند، خودداری کنند. فراستی تأکید می‌کند که سینمای کمدی در گذشته تاریخی بسیار غنی و پر از نبوغ، جسارت و خلاقیت بوده است و بسیار شرم‌آور است که بخش عمده‌ای از مخاطبان امروز فقط با چند بازیگر لوده، شوخی‌های جنسی تکراری و فیلمنامه‌هایی مواجه شوند که انگار صرفاً برای خنداندن با اطمینان به سطح پایین فهم تماشاگر نوشته شده‌اند.
او به مردم پیشنهاد می‌دهد که به جای صرف وقت برای این‌گونه آثار، به سراغ سینمای بیلی وایلدر بروند و فیلم‌های درخشان و بی‌نظیری چون «Some Like It Hot»، «The Apartment» و «One, Two, Three» را تماشا کنند. در این آثار می‌توان به وضوح ظرافت فیلمنامه‌نویسی، معماری دقیق موقعیت‌های کمیک و هوشمندی دیالوگ‌ها را مشاهده کرد.
همچنین فراستی تأکید می‌کند که تماشای فیلم‌هایی مانند «The General» و «Sherlock Jr.» ساختهٔ باستر کیتون، که حدود یک قرن پیش تولید شده‌اند، نشان‌دهنده رابطه عمیق میان تخیل، میزانسن و کمدی در آن زمان است که هنوز هم آموزنده و چشم‌نواز است.
او از جری لوئیس دعوت می‌کند فیلم‌هایی مثل «The Nutty Professor» و «The Bellboy» را ببیند و از ژاک تاتی نیز «PlayTime» و «Mon Oncle» را برای درک بهتر سینمای کمدی توصیه می‌کند.
علاوه بر این، آثار برجسته‌ای چون «Duck Soup» ساختهٔ برادران مارکس و «To Be or Not to Be» به کارگردانی ارنست لوبیچ را نباید از دست داد. این فیلم‌ها بخشی از میراث ارزشمند سینمای کمدی هستند که شناخت آن‌ها برای هر علاقه‌مند جدی سینما ضروری است.
فراستی می‌گوید پس از تماشای این آثار، اگر به سینماهای امروز که به نام کمدی فیلم عرضه می‌کنند برگردید، متوجه فاصله تحقیرآمیزی خواهید شد که میان تسلط واقعی بر زبان سینما و سوءاستفاده از ابتدایی‌ترین غرایز تماشاگر وجود دارد. البته باید پذیرفت که ابتذال مشتریان خاص خودش را دارد.
او هشدار می‌دهد تا زمانی که عده‌ای حاضر باشند برای هر محصول بی‌ارزش بلیت بخرند و با چند شوخی سخیف قهقهه بزنند، هیچ ضرورت و انگیزه‌ای برای ارتقای کیفیت آثار به وجود نخواهد آمد.
در نهایت فراستی تأکید می‌کند که تماشاگر هم در تداوم این وضعیت فرهنگی اسفناک نقش دارد و نمی‌توان سال‌ها به ابتذال پول پرداخت و سپس از سقوط کیفیت سینما شکایت کرد.