6عصر ؛ نهال موسوی – وودی آلن که اکنون نود سال دارد، این روزها در مادرید مشغول ساخت پنجاه‌ویکمین فیلم خود است. فیلم هنوز عنوانی ندارد، اما آلن آن را کمدی‌ای می‌داند که ترکیبی از عشق، ماجراجویی، دسیسه و خیانت است؛ عناصر و مصالحی که به گفته خودش همیشه معتقد بوده می‌توانند یک داستان خوب بسازند.
نکته‌ای که در این خبر بیشتر از نام فیلم، ژانر یا عوامل آن توجه‌ها را جلب می‌کند، لحن و بیان خود وودی آلن است. مردی که نیم قرن تجربه فیلم‌سازی دارد، با فروتنی و حتی کمی دلهره می‌گوید: «باید صبر کرد و دید.»
با لحنی بسیار جالب اشاره می‌کند که حالا بخش سخت کار آغاز شده؛ باید فیلم را ساخت، تدوین کرد و فیلم باید بتواند انتظارات خودش را برآورده کند!
سپس بلافاصله اضافه می‌کند که این حرف به معنای اطمینان قطعی نیست، بلکه فقط می‌خواهد تمام توان خود را به کار ببندد. شنیدن این جملات از زبان کسی که می‌توانست سال‌ها پیش روی افتخاراتش تکیه کند، بسیار قابل توجه است.
برای او، سینما هنوز چالشی است که باید بار دیگر آن را امتحان کرد، نه فقط میراثی که فقط درباره‌اش صحبت شود.
این نمونه‌ای است که انسان را نسبت به زندگی دلگرم می‌کند. در دنیایی که همه چیز به بازنشستگی زودهنگام و از دست دادن شور و شوق تشویق می‌کند، هنوز افرادی هستند که طول عمر خود را نه بر اساس سن، بلکه بر مبنای فیلم بعدی‌شان می‌سنجند.
پیری برای آنها پایان کار نیست، بلکه نشانه‌ای است که دوربین هنوز روشن است و داستانی باقی مانده که باید روایت شود.
وودی آلن تنها نیست. کلینت ایستوود، که امسال ۹۶ ساله شد، پس از ساخت فیلم «ژوری شماره ۲» در ۹۴ سالگی، بازنشستگی را قبول نکرد.
بسیاری تصور می‌کردند آن فیلم آخرین اثر او باشد، اما ایستوود در مصاحبه‌ای با رسانه‌ای اتریشی تأیید کرد که قصد ندارد دست از کار بکشد.
او می‌گوید دلیلی ندارد که انسان با افزایش سن بهتر نشود، بسیاری با رسیدن به سن خاصی کار را کنار می‌گذارند، اما او از این دسته نیست.
کسی که روزگاری با چهره‌ای جدی و خاموش در وسترن‌ها حضور داشت، حالا در آستانه صد سالگی همچنان می‌خواهد بگوید «حرکت!» و پشت مانیتور فیلمبرداری بنشیند.
این امیدواری مختص سینمای غرب نیست. در ایران هم مسعود کیمیایی در ۸۵ سالگی فیلم جدید خود را جلوی دوربین برده است.
کیمیایی که نام و آثارش با خاطره چند نسل از ایرانیان پیوند خورده، به جای آنکه فقط در سایه یاد خاطرات «قیصر» و «گوزن‌ها» باقی بماند، بار دیگر به لوکیشن‌ها، کلاکت و پشت صحنه بازگشته است.
این سه فیلم‌ساز از سه نقطه مختلف جهان، با زبان و جهان‌بینی کاملاً متفاوت، در یک موضوع مشترک هستند: اصرار دارند که تا زمانی که نفس هست، باید روایت کرد.
در مورد کیفیت آثار جدید این بزرگان، باید پس از دیدن فیلم‌ها قضاوت کرد و نیازی به پیش‌داوری نیست؛ خود وودی آلن نیز می‌گوید باید دید. اما همین که چنین پروژه‌هایی شروع می‌شوند، خود خبر خوبی است.
سینما هنر کسانی است که هنوز تمایل دارند حرفی برای گفتن داشته باشند، و این اشتیاق برخلاف بسیاری از چیزهای دیگر با گذشت زمان کاهش نمی‌یابد.
گاهی تنها چیزی که نیاز داریم، یادآوری این نکته است که هنوز دیر نشده، و کسی که در ۹۰ سالگی فیلم پنجاه‌ویکم خود را آغاز می‌کند، بهترین یادآوری برای این موضوع است.
تا زمانی که جان در بدن است، باید ادامه داد…