روزنامه جام جم گزارش داد که این حادثه از ۲۷ آذر ۱۴۰۱ آغاز شد؛ روزی که مردی از خانه خود خارج شد و دیگر بازنگشت. چندی بعد مشخص شد که همسرش نیز ناپدید شده است. در حالی که پلیس به دنبال یافتن این زوج بود، دوست نوعروس نزد مأموران رفت و اطلاعاتی درباره رابطه زن جوان با مردی به نام شهیاد ارائه داد.
بررسیهای انجام شده نشان داد زن جوان که چند سال با مقتول عقد بوده، وارد رابطهای با شهیاد شده و قصد ازدواج با او را داشته است. اما به دلیل اینکه نتوانسته بود از همسرش جدا شود، شهیاد شوهر زن را به قتل رسانده و جسد او را در حوالی دماوند به آتش کشیده است. جسد سوخته پس از کشف، به کمک آزمایش دیانای شناسایی شد.
چهار ماه بعد، زن جوان و شهیاد در اسلامشهر دستگیر شدند. پس از آن، شهیاد به قصاص و زن جوان به ۱۰ سال حبس محکوم شد. این حکم در دیوان عالی کشور تأیید گردید اما زن جوان درخواست اعاده دادرسی داد، که پذیرفته شد و دیروز بار دیگر در شعبه دهم دادگاه کیفری یک استان تهران حاضر شد.
زن جوان در دفاع از خود گفت: «در حکم، معاونت من در قتل از طریق ترغیب و تحریک ذکر شده که من این کارها را انجام ندادم. من و همسرم چند سال عقد بودیم. من اشتباه کردم و وارد رابطهای ۴۰ روزه با شهیاد شدم. همسرم از این موضوع اطلاع داشت اما من هنگام قتل حضور نداشتم و از نقشه قتل هم بیخبر بودم.»
او افزود: «شهیاد پس از قتل با من تماس گرفت و گفت چه اتفاقی افتاده است. من از ترس با او همراه شدم. ابتدا قصد داشتیم به ترکیه برویم اما موفق نشدیم. حتی پیشنهاد کردم تسلیم شویم و من قتل را گردن بگیرم اما او گفت اگر جزئیات قتل را بداند، ممکن است تسلیم شود.»
وکیل زن جوان با رد اتهام معاونت در قتل اظهار داشت که بین قاتل و موکلش وحدت قصد وجود نداشته و زن جوان پس از وقوع جنایت از ماجرا مطلع شده است. در مقابل، پدر مقتول ادعاهای متهم را رد کرد و گفت پسرش از رابطه این دو نفر آگاه بود و آنها را به شکایت تهدید کرده بود. همچنین به جلسه چهار ساعته زن جوان و شهیاد پیش از قتل اشاره کرد و آن را نشانهای از هماهنگی میان آنها دانست.
در پایان، قضات دادگاه پس از استماع دفاعیات متهمان و وکلایشان، برای صدور رأی وارد شور شدند.