هنگامه هادیانی، نخستین دختر ژیمناست ایران که در بازی‌های آسیایی حضور داشت، با بیان اینکه اگر فرصت شرکت در مسابقات بین‌المللی بیشتری را داشت، قطعاً نتایج بهتری در ناگویا کسب می‌کرد، گفت: «وقتی در مسابقات متعددی شرکت می‌کنید، تجربه‌تان افزایش می‌یابد و استرس کمتر می‌شود که این موضوع باعث می‌شود عملکرد بهتری داشته باشید.»
وی در بازدید از تحریریه ایسنا توضیح داد: «خواهرم قهرمان ژیمناستیک کشور بود و زمانی که هفت ساله بودم و او تازه ژیمناستیک را شروع کرده بود، من هم به این رشته علاقه‌مند شدم. انتخاب ژیمناستیک کاملاً تصمیم خودم بود، حتی خانواده‌ام نسبت به آینده این رشته کمی تردید داشتند، اما من با علاقه و اصرار ادامه دادم.»
هادیانی افزود: «هرگز نمی‌خواهم تیم ملی ژیمناستیک را ترک کنم. در این شش ماه اخیر که تیم ملی بانوان شکل گرفت، از ابتدا عضو تیم بودم و تلاش زیادی کردم. پس از سال‌ها تلاش به این جایگاه رسیدم و اصلاً قصد کنار گذاشتن ژیمناستیک و تیم ملی را ندارم.»
این ورزشکار درباره اینکه اگر به هفت سالگی بازگردد آیا باز هم ژیمناستیک را انتخاب می‌کند، گفت: «قطعاً همین رشته را انتخاب می‌کنم چون خیلی دوستش دارم و فکر نمی‌کنم بتوانم رشته دیگری جایگزین کنم.»
وی درباره احساس خود به عنوان نخستین زن ژیمناست هنری ایران پس از انقلاب که در مسابقات آسیایی شرکت کرد، بیان داشت: «احساس بسیار خوبی داشتم، اما در کنار هیجان، استرس هم بود زیرا مسئولیت سنگینی بر دوشم بود. من اولین دختری بودم که پس از انقلاب در این رقابت‌ها حاضر شدم و احساس می‌کردم باید راه را برای دختران دیگر باز کنم و نماینده خوبی برای ایران و ژیمناستیک کشور باشم. این مسئولیت سنگین بود ولی خوشحال بودم که به هدفم رسیدم.»
سطح بالای رقبا در آسیای ژیمناستیک
هادیانی در خصوص تفاوت خود با رقبای آسیایی در ناگویا توضیح داد: «تفاوت‌ها خیلی زیاد بود. بسیاری از رقبای ما از سن ده سالگی یا حتی پیش‌تر در مسابقات بین‌المللی شرکت کرده بودند و تجربه بالایی داشتند. آنها با تجهیزات کامل و شرایط تمرینی عالی فعالیت می‌کردند، ولی ما چنین شرایطی نداشتیم.»
او افزود: «فقط ۶ ماه پیش از مسابقات متوجه شدیم که می‌توانیم در رقابت‌های خارج از کشور شرکت کنیم. بدیهی است که شرایط ما با ورزشکارانی که سال‌ها در مسابقات بین‌المللی حضور داشتند، متفاوت است و تجربه کافی نداشتیم. سطح ژیمناستیک ایران با آسیا تفاوت داشت و نحوه برگزاری مسابقات برای ما تازگی داشت. به همین دلیل حضور در این رقابت‌ها چالش‌برانگیز بود.»
امکان کسب نتیجه بهتر در ناگویا
در پاسخ به سؤال درباره رضایت از رتبه سیزدهم در مسابقات آسیایی، هادیانی گفت: «می‌توانستم نتیجه بهتری بگیرم، اما تمام تلاشم را کردم و در آینده هم تلاش می‌کنم عملکرد بهتر داشته باشم. اگر دوباره فرصت داشته باشم، از تجربه‌ام استفاده می‌کنم تا بهتر عمل کنم.»
او خطاب به دخترانی که آرزوی حضور در مسابقات آسیایی دارند، گفت: «از رویاهایشان دست نکشند چون قطعاً روزی به آنها خواهند رسید.»
هادیانی درباره بزرگ‌ترین مانع دختران ایرانی برای رسیدن به سطح اول آسیا در ژیمناستیک، تاکید کرد: «پیش از این، نوع پوشش یکی از موانع اصلی بود. پوشش مورد استفاده در مسابقات جهانی با پوششی که ما باید رعایت می‌کردیم متفاوت بود. خوشبختانه این مانع برطرف شده و اکنون می‌توانیم با حجاب خود در این مسیر گام برداریم.»
حضور در مسابقات آسیایی؛ تحقق یک رویا
وی درباره اردوها و مسابقات تدارکاتی قبل از اعزام به ناگویا توضیح داد: «اردوهای تیم ملی ژیمناستیک تنها در تهران برگزار می‌شد. حدود ۶ ماه، تقریباً هر دو هفته یک بار به تهران می‌رفتم و به مشهد بازمی‌گشتم تا در اردوها شرکت کنم. از نظر مسابقات تدارکاتی فقط در یک رقابت شرکت کردیم که خردادماه مسابقات قهرمانی آسیا در چین بود. در اردوهای باکو یا ترکیه حضور نداشتیم و تمرینات تنها در تهران انجام می‌شد.»
هادیانی با تأکید بر سختی مسیر رسیدن به ناگویا افزود: «زمانی که برای اردوها به تهران می‌رفتم، تنها بودم چون فقط من به این مسابقات اعزام شده بودم. حدود ۶ ماه این وضعیت را تجربه کردم و در تمام این مدت مدام در حال رفت‌وآمد بودم.»
او ادامه داد: «در مسیر رسیدن به ناگویا مشکلات و حواشی هم بود که باید پشت سر می‌گذاشتم. بدون مربی اعزام شدم و در ناگویا کاملاً تنها بودم. با این وجود، لذت رسیدن به هدف خیلی بیشتر از سختی‌ها بود چون حضور در مسابقات آسیایی رویایی بود که به آن رسیدم.»
ظرفیت بالای ژیمناستیک خراسان رضوی برای پیشرفت
هادیانی درباره ظرفیت‌های ژیمناستیک در خراسان رضوی گفت: «قطعاً ژیمناستیک استان ظرفیت پیشرفت زیادی دارد. ورزشکاران خوبی داریم. برخی از هم‌دوره‌ای‌هایم مدتی ژیمناستیک را کنار گذاشتند اما نسل جدید توانایی خوبی دارد. امیدوارم امکانات بهتر شود و ژیمناست‌ها بتوانند در شرایط تمرینی مناسب فعالیت کنند تا به جایگاه خوبی برسند.»
وی افزود: «ژیمناستیک بانوان ایران تاکنون جایگاه ثابتی در سطح بین‌المللی نداشته است. یکی از دلایل اصلی این ناپایداری، نداشتن حضور مستمر در مسابقات بین‌المللی بوده است. در سال‌هایی که در این رقابت‌ها شرکت نکردیم، سطح مسابقات داخلی پایین‌تر از بازی‌های خارجی بود و وقتی ورزشکار در رقابت‌های جدی حضور نداشته باشد، فرصت پیشرفت چندانی ندارد.»
این عضو تیم ملی ادامه داد: «مسابقات کشوری ژیمناستیک نیز به‌طور منظم برگزار نمی‌شد. من از دوران پس از کرونا تا سال گذشته در هیچ مسابقه‌ای شرکت نکردم چون رقابت کافی نبود. این شرایط انگیزه ورزشکاران را کاهش می‌داد و فرصت پیشرفت را از آنها می‌گرفت. اما اکنون شرایط بهتر شده و در همین ۶ ماه گذشته می‌توان پیشرفت در ژیمناستیک کشور را دید. ورزشکاران و مسئولان تلاش کرده‌اند.»
تجهیزات استاندارد؛ اصلی‌ترین خواسته از فدراسیون ژیمناستیک
هادیانی تأکید کرد: «مطالبه اصلی ما از فدراسیون، تأمین امکانات است. مهم‌ترین نیاز تجهیزات مناسب ژیمناستیک است، از جمله خرک و تشک‌های استاندارد. امیدوارم نسل بعدی حمایت بیشتری دریافت کنند و امکانات بهتری داشته باشند. وقتی سالن‌های ژیمناستیک کشورهای دیگر را می‌بینیم متوجه تفاوت تجهیزات می‌شویم؛ آنها وسایل سالم و تشک‌های پیشرفته دارند اما ما چنین امکاناتی نداریم.»
وی درباره سخت‌ترین مصدومیت دوران ورزشی‌اش گفت: «در طول دوران ورزشی‌ام مصدومیت‌های زیادی داشته‌ام. مثلاً یک بار از ناحیه تاندون پا آسیب دیدم و مدتی از مسابقات دور شدم. اما شاید شدیدترین مصدومیت شکستگی پاشنه پا بود که به شدت آسیب دید و حدود ۶ ماه نتوانستم راه بروم. خوشبختانه عمل جراحی موفق بود و پزشکان گفتند می‌توانم دوباره به ورزش بازگردم.»
هادیانی در پاسخ به این سؤال که آیا مصدومیت‌ها باعث نشد که تسلیم شود و ژیمناستیک را کنار بگذارد، گفت: «نه؛ چون رسیدن به این جایگاه یکی از مهم‌ترین اهداف زندگی‌ام بوده است. همیشه می‌خواستم به اینجا برسم. در مسیر رسیدن به هدف، چرا باید به خاطر سختی‌ها پشیمان شوم یا عقب‌نشینی کنم؟ به همین دلیل هرگز پشیمان و تسلیم نشدم.»
وی تأکید کرد: «اگر فرصت شرکت در مسابقات بین‌المللی بیشتری داشتم قطعاً نتیجه متفاوتی در ناگویا می‌گرفتم. هرچه بیشتر در مسابقات شرکت کنید، تجربه‌تان بیشتر می‌شود. استرس هم روی نتیجه تأثیر دارد؛ وقتی با فضای مسابقات آشنا باشید، استرس کمتر می‌شود و عملکرد بهتر خواهد بود.»
هادیانی افزود: «دوست دارم در آینده مرا به عنوان نخستین دختر ژیمناست ایران پس از انقلاب که در بازی‌های آسیایی شرکت کرده است به یاد آورند. این عنوان نخستین بودن می‌تواند دلیلی باشد که مردم نامم را به خاطر بسپارند.»
نگاه جدی به المپیک به عنوان هدفی واقعی، نه رؤیا
هادیانی درباره اهداف آینده‌اش در ژیمناستیک گفت: «هدف اصلی‌ام رسیدن به سکوی مدال در مسابقات آسیایی بعدی است. همچنین می‌خواهم در مسابقات جهانی و المپیک شرکت کنم و برای این اهداف تلاش می‌کنم. المپیک را به عنوان هدفی جدی می‌بینم.»
وی با اشاره به اینکه ورزش همیشه اولویت اصلی زندگی‌اش بوده، افزود: «ورزش بخش مهمی از زندگی من است اما در کنار آن کارهای دیگری هم انجام می‌دهم. نمی‌خواستم فقط در حوزه ورزش ادامه تحصیل بدهم، به همین دلیل رشته روزنامه‌نگاری را انتخاب کردم تا هنرهای دیگری یاد بگیرم و تجربه‌های متنوع داشته باشم. با این حال، ورزش همیشه اولویت اولم بوده و تلاش می‌کنم بین بخش‌های مختلف زندگی تعادل برقرار کنم.»
عضو تیم ملی در پاسخ به این سؤال که آیا به دلیل دختر بودن برای رسیدن به سطح اول آسیا نیاز به تلاش بیشتری داشت، تصریح کرد: «بله، قطعاً همینطور بود. شرایط تمرینی که برای پسران فراهم بود برای دختران وجود نداشت و این موضوع از ابتدا برای من کاملاً مشهود بود. وقتی ژیمناستیک را شروع کردم، سالن تمرین به طور کامل در اختیار پسران بود و دختران فقط سه تا چهار ساعت اجازه تمرین داشتند.»
او افزود: «توجه و امکانات بیشتری به پسران داده می‌شد و دختران در حاشیه بودند. علاوه بر این، مسابقات بین‌المللی ژیمناستیک بانوان پیش از این برگزار نمی‌شد و حضور دختران جدی گرفته نمی‌شد. این شرایط باعث می‌شد من بیشتر تلاش کنم و ثابت کنم که می‌توانم به جایگاهی مشابه پسران برسم و با وجود تمام موانع، عملکرد خوبی داشته باشم.»
هادیانی درباره حمایت‌هایی که در این مسیر دریافت کرد، گفت: «هیأت ژیمناستیک خراسان رضوی و فدراسیون ژیمناستیک در این شش ماهی که عضو تیم ملی بودم، حمایت‌های زیادی کردند و تلاش کردند شرایطی فراهم شود که بتوانیم در مسابقات بین‌المللی حضور پیدا کنیم. همچنین حمایت مربی و خانواده‌ام باعث شد به این نقطه برسم.»