امروز عکسهای فاطمه برمکی در ناگویا در میان علاقهمندان ورزش پخش میشد؛ او به عنوان درشتاندامترین ورزشکار زن تاریخ ایران شناخته شده بود.
بر اساس گزارش “ورزش سه”، فاطمه برمکی یکی از خاصترین و متفاوتترین چهرههای کاروان ایران در بازیهای آسیایی ناگویا به شمار میرفت. او نماینده فوقسنگین کوراش ایران بود که با اندامی بسیار بزرگتر و قویتر نسبت به بسیاری از رقبایش به میدان مبارزه وارد شد و خیلی زود نگاههای تماشاگران و عکاسان را به سمت خود جلب کرد. تصاویر مبارزه او با حریفی از چینتایپه نیز به یکی از پربازدیدترین عکسهای روز مسابقات تبدیل شد.
اما برای فاطمه برمکی، این ماجرا قرار نبود تنها در قالب چند عکس جذاب خلاصه شود؛ او با هدف کسب مدال طلا به مسابقات آمده بود.
قرعه برای نماینده ایران در آغاز کار چندان دشوار نبود و برمکی در دور نخست استراحت کرد. اولین مبارزهاش در مرحله یکچهارم نهایی برابر یاچونگ یان از چینتایپه برگزار شد؛ مبارزهای که با نتیجهای سریع و قاطع به سود برمکی پایان یافت. او با نتیجه سه بر صفر به پیروزی رسید و راهی نیمهنهایی شد، جایی که دیگر هیچ جای آزمون و خطا نبود.
حریف بعدی نیز از چینتایپه بود؛ شیلیو لیلینگ. روی کاغذ، فاطمه برمکی با آن جثه بزرگ و قدرت بدنی بالا، تصویر ترسناکی برای رقیب خود به نظر میرسید. اما کوراش ورزشی نیست که فقط بر اساس وزن و جثه برنده شود؛ یک فن درست میتواند تمام معادلات بیرونی را به کلی تغییر دهد.
و دقیقاً همین اتفاق رخ داد. لیلینگ با اجرای فن خود توانست مبارزه را از دست برمکی خارج کند و نتیجه نهایی پنج بر صفر به سود او رقم خورد؛ شکستی سنگین برای برمکی که البته به معنای پایان کار او در ناگویا نبود. مدال برنز برای نماینده ایران قطعی شد، اما فرصت حضور در فینال از دست رفت.
در این مرحله، لبخندها و تصاویر شاد و بامزه پیش از مسابقه جای خود را به حسرت و اندوه دادند. با توجه به نمایش قدرتمند برمکی در مبارزه اول، انتظار میرفت که او به فینال برسد و کادر فنی کوراش ایران نیز روی کسب مدال طلا توسط او حساب ویژهای باز کرده بود. اما در همان مبارزهای که باید فقط یک قدم تا طلا فاصله داشت، حریف چینیتایپهای اجازه نداد که برتری فیزیکی برمکی تعیینکننده شود.
این بخش شاید هیجانانگیزترین نقطه داستان برمکی باشد؛ اینکه داشتن ۱۴۰ کیلوگرم وزن، همیشه به معنای داشتن برتری مطلق روی تاتامی نیست.
کسب مدال برنز آسیایی دستاورد بزرگی برای یک ورزشکار زن ایرانی است، به خصوص در سنگینترین وزن یک رشته رزمی. اما برای کسی که با هدف گرفتن طلا پا به مسابقات گذاشته، کسب مدال سوم معمولاً به معنای جشن کامل نیست. برمکی اکنون با یک مدال ارزشمند آسیایی به خانه بازمیگردد، اما مطمئناً بیش از هر چیز به آن لحظات حساس نیمهنهایی فکر خواهد کرد؛ مبارزهای که اگر فن او طبق خواستهاش پیش میرفت، شاید امروز رنگ مدالش کاملاً متفاوت بود.