مکاتبه رسمی باشگاه استقلال با فیفا درباره وضعیت قرارداد یاسر آسانی، پرسش‌های تازه و جدی‌ای را پیرامون دفاعیات ارائه‌شده از سوی این باشگاه در کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال مطرح کرده است.
بر اساس گزارش ورزش سه، این موضوع به نامه‌ای برمی‌گردد که باشگاه استقلال در تاریخ ۱۶ مردادماه از طریق فدراسیون فوتبال ایران برای فیفا ارسال کرده است. در این نامه باشگاه استقلال خواسته است که وضعیت قرارداد یاسر آسانی شفاف شود و امکان استفاده از این بازیکن در دوران محرومیت نقل‌وانتقالاتی باشگاه بررسی گردد.
نکته بسیار مهم این نامه، اشاره صریح باشگاه استقلال به دریافت نامه اعلام فسخ قرارداد از سوی وکیل یاسر آسانی است. طبق اطلاعات موجود، استقلال اعلام کرده که در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۶ (معادل ۲۳ تیرماه ۱۴۰۵) نامه فسخ قرارداد را دریافت کرده و پس از آن نیز توافق جدیدی با این بازیکن به امضا رسانده است. همچنین باشگاه از فیفا خواسته تا درباره پیامدهای حقوقی این توافق و ضرورت ثبت مجدد بازیکن نظر رسمی خود را اعلام کند.
اهمیت این مکاتبه زمانی بیشتر می‌شود که آن را در کنار رای کمیته انضباطی فدراسیون فوتبال قرار دهیم؛ رأیی که به ثبت نشدن فسخ قرارداد در فدراسیون و همچنین انکار نامه‌های فسخ منتشرشده در رسانه‌ها توسط استقلال اشاره دارد.
سوال اصلی این است: آیا استقلال در نامه خود به فیفا، دریافت همان نامه فسخ را تأیید کرده که در جریان رسیدگی داخلی آن را انکار کرده بود؟ اگر هر دو موضع مربوط به یک نامه باشد، تناقض جدی در اظهارات رسمی باشگاه به وجود می‌آید؛ موضوعی که مدیران استقلال باید درباره آن توضیح دهند. البته تأیید دریافت نامه به معنای پذیرش اعتبار حقوقی فسخ نیست و برای اثبات تناقض، باید متن کامل مکاتبه با فیفا و دفاعیات باشگاه با هم تطبیق داده شوند.
چرا این نامه بررسی نشد؟
برای پاسخ به این سوال، باید تفاوت‌های مقررات داخلی فوتبال ایران و رویه‌های مراجع بین‌المللی را مدنظر قرار داد.
طبق قوانین داخلی فوتبال ایران، هر بازیکنی اعم از ایرانی یا خارجی باید فسخ قرارداد خود را به صورت رسمی در فدراسیون فوتبال ثبت کند. بنابراین، تا زمانی که فسخ به ثبت نرسد، کمیته انضباطی نمی‌تواند صرفاً با استناد به نامه اعلام فسخ، قرارداد را به طور رسمی فسخ‌شده تلقی کند. از این رو، نمی‌توان به دلیل تأکید کمیته انضباطی بر ثبت نشدن فسخ، به عملکرد این مرجع ایراد گرفت؛ زیرا این کمیته موظف است بر اساس مقررات داخلی تصمیم‌گیری کند.
با این حال، در مراجع بین‌المللی مانند کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) و دادگاه داوری ورزش (CAS)، اعتبار فسخ قرارداد لزوماً به ثبت آن در فدراسیون فوتبال وابسته نیست. به عبارتی ساده، حتی اگر فسخ در فدراسیون ثبت نشده باشد، مراجع بین‌المللی برای تعیین اعتبار حقوقی فسخ به دلایل فسخ، نامه‌های ردوبدل‌شده و توافق‌های طرفین توجه می‌کنند. زیرا ممکن است یک قرارداد فقط با ارسال یک ایمیل ساده از سوی بازیکن به باشگاه فسخ شده محسوب شود.
بدین ترتیب، نامه استقلال به فیفا می‌تواند از بعد دیگری نیز اهمیت داشته باشد: این نامه نشان می‌دهد که باشگاه در چه زمانی از اعلام فسخ مطلع شده و پس از آن چه توافقی با یاسر آسانی انجام داده است. این اطلاعات احتمالاً می‌تواند در بررسی وضعیت قراردادی بازیکن و قانونی بودن استفاده از او در دوران محرومیت نقل‌وانتقالاتی استقلال تأثیرگذار باشد.
بر اساس اطلاعات منتشر شده، کمیته انضباطی AFC نیز از وجود این نامه مطلع بوده و خواهان دریافت آن از فدراسیون فوتبال ایران شده است. در صورت تأیید این موضوع، باید مشخص شود AFC با چه هدفی این نامه را درخواست کرده و محتوای آن چه ارتباطی با پرونده داشته است. البته این موضوع به تنهایی دلیلی بر کوتاهی ارکان داخلی فدراسیون در انجام وظایفشان نیست. همچنین، اطلاع سرپرست دبیرکلی فدراسیون از وجود نامه بدون بررسی کامل سوابق ثبت و ارجاع آن برای نتیجه‌گیری درباره کوتاهی یا اقدام عمدی افراد کافی نیست.
توافق مجدد با آسانی؛ چالش اصلی پرونده
درخواست استقلال از فیفا نشان می‌دهد باشگاه در خصوص پیامدهای حقوقی توافق جدید با یاسر آسانی و امکان استفاده از او در دوران محرومیت نقل‌وانتقالاتی دارای ابهام است. البته مطرح کردن این پرسش به معنای اعتراف به تخلف نیست.
مسئله کلیدی این است که اگر قرارداد یاسر آسانی واقعاً فسخ شده باشد و پس از آن توافق جدیدی میان او و استقلال به امضا رسیده باشد، آیا این توافق به منزله جذب یک بازیکن جدید تلقی می‌شود و در نتیجه مشمول محدودیت نقل‌وانتقالاتی باشگاه خواهد شد یا خیر؟ محرومیت استقلال از ثبت بازیکن جدید است و باشگاه می‌خواهد بداند اگر قرارداد قبلی فسخ شده، آیا توافق جدید آسانی را به عنوان بازیکن جدید معرفی می‌کند یا خیر. در صورتی که او به عنوان بازیکن جدید در نظر گرفته شود، ثبت قرارداد و حضورش در مسابقات غیرمجاز خواهد بود.
پاسخ به این سوال بستگی به اعتبار حقوقی فسخ قبلی، ماهیت توافق جدید و مقررات مربوط به محرومیت استقلال دارد.
نمونه تاریخی عدم ارسال فهرست بازیکنان استقلال برای رقابت‌های آسیایی در سال ۱۳۸۵ همچنان به عنوان نمونه‌ای از خطاهای مدیریتی با پیامدهای شدید در فوتبال ایران مطرح است؛ رویدادی که نشان می‌دهد بی‌دقتی در امور حقوقی و اجرایی فوتبال می‌تواند هزینه‌هایی بسیار فراتر از یک پرونده انضباطی به همراه داشته باشد.