کریستیانو رونالدو، در حالی که پرتغال خود را برای بازیهای لیگ ملتها آماده میکند، به صورت جدی و پرشور به شایعات مربوط به بازنشستگیاش پاسخ داد و تاکید کرد که به این زودیها قصد کنارهگیری از تیم ملی را ندارد.
به گزارش ورزش سه، در شرایطی که لیونل مسی ۳۹ ساله خود را برای خداحافظی نهایی با پیراهن آرژانتین در دیدار مقابل بنین در تاریخ ۶ اکتبر آماده میکند، کریستیانو رونالدو با ۴۱ سال سن، مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است.
بسیاری تصور میکردند دوران ملی رونالدو پس از جام جهانی ۲۰۲۶ و با ثبت تنها ۳ گل به پایان برسد، اما این اسطوره که در کارنامهاش ۲۳۳ بازی ملی و ۱۴۶ گل به ثبت رسانده، تصمیم گرفته به فعالیت خود ادامه دهد.
حضور ژرژ ژسوس، سرمربی سابق او در عربستان سعودی، به عنوان جانشین روبرتو مارتینز در تیم ملی پرتغال، انگیزهای مضاعف برای رونالدو بود تا نامش در فهرست بازیکنان دیدارهای لیگ ملتها مقابل ولز، نروژ و دانمارک قرار گیرد و بتواند دوباره درخششی تازه داشته باشد.
فدراسیون فوتبال پرتغال بدون هیچ تعللی، کاپیتان شماره ۷ خود را به خط مقدم فرستاد و امروز رونالدو در کمپ سلسائو در برابر خبرنگاران حاضر شد؛ همان رسانههایی که پس از جام جهانی، با تیترهای متعدد و پرهیجان خواستار جدایی او شده بودند.
کریستیانو در شروع نشست خبری و در پاسخ به سوال کانال ۱۱ پرتغال، با لحنی آرامتر صحبت کرد و گفت که حتی در صورت نیمکتنشینی، کاملاً از سرمربی جدید تبعیت خواهد کرد: «او مرا از سال گذشته میشناسد و میداند چه تواناییهایی دارم، چه داخل زمین و چه خارج از آن. من پس از این همه سال اینجا هستم تا کمک کنم؛ چه بازی کنم، چه روی نیمکت بنشینم. من جزئی از این تیم هستم، همیشه اینطور بوده و همینطور خواهد ماند.»
اما چند دقیقه بعد، در همان سالن نشست خبری، رونالدو با جدیت بیشتری سخن گفت و رسانههای منتقد را هدف قرار داد.
او درباره برنامههای آیندهاش گفت: «هدف اصلی من رسیدن به مرز ۱۰۰۰ گل و تلاش برای قهرمانی در لیگ ملتها است. با حضور ژسوس، دورهای تازه آغاز شده است. او بهترین انتخاب ممکن بود. گذشتهها گذشته؛ اکنون دورهای جدید با ذهنیت نو، تاکتیکهای تازه و زبان جدید داریم و همه باور داریم که همه چیز عالی پیش خواهد رفت.»
رونالدو لحظهای مکث کرد و با لحنی کنایهآمیز افزود: «من نمیتوانم همیشه صددرصد حرف دلم را بزنم و گاهی باید با احترام صحبت کنم. امسال بیشترین محبت را احساس کردم. میدانم برخی رسانهها عاشق این هستند که به من حمله کنند یا کارم را تمامشده بدانند، اما هیچ شانسی ندارند. من میدانم چگونه از میان گلولهها عبور کنم، کاملاً به این وضعیت عادت دارم.»
وقتی یکی از خبرنگاران درباره زمان بازنشستگیاش پرسید، پاسخ رونالدو جالب و غیرمنتظره بود: «خیلی دوست دارم جواب بدهم، اما نمیتوانم چون خودم هم نمیدانم! از وقتی ۳۰ سالگی را پشت سر گذاشتم یاد گرفتهام فقط در لحظه زندگی کنم و به فردا فکر نکنم. آیا احتمال دارد به زودی تمام شود؟ بله. خیلی محتمل است؟ بله. اما دقیقاً کی؟ نمیدانم. اینکه گفتید اول به پرتغالیها خبر میدهم؟ چرا فقط پرتغالیها؟ من به تمام دنیا خبر خواهم داد؛ من متعلق به تمام جهان هستم و فقط مال پرتغالیها نیستم! ولی بله، حتماً از قبل اعلام خواهم کرد.»
خبرنگار دیگری پرسید آیا با حضور مهاجمان جوانی مانند گونسالو راموس و فابیو سیلوا، هنوز میتواند ۹۰ دقیقه کامل بازی کند؟
رونالدو با خنده و طعنه پاسخ داد: «تو چه فکر میکنی؟ بازیهایم در النصر را دیدهای؟ چرا نتوانم ۹۰ دقیقه بازی کنم؟ شاید نه در تمام مسابقات، اما چرا بعضی بازیها نتوانم تا پایان در زمین باشم؟ البته یک چیز قطعی است؛ در هر چهار مسابقه به طور کامل بازی نخواهم کرد.»
او در دفاع از تواناییهای فنی خود افزود: «اگر به تیم ملی میآیم به این دلیل است که در باشگاه تفاوت ایجاد میکنم. تفاوتی بزرگ. من بازیکنی کارآمد هستم و اینجا هم میتوانم کمک کنم. دوباره تکرار میکنم، هر تصمیمی که سرمربی بگیرد، اجرا میکنم؛ چه بازی کردن، چه تعویض شدن و یا نشستن روی نیمکت. افتخار پوشیدن پیراهن پرتغال برای من از هر حس دیگری بالاتر است.»
رونالدو ادامه داد: «سرمربی خوب میداند که میتواند روی من حساب کند. من روی چمن کمک میکنم، با عملکردم، نه با نگاه کردن به کارنامهام. هر زمان حس کنم دیگر به درد این تیم نمیخورم، گل نمیزنم یا فضای تیم را خراب میکنم، خودم اولین کسی هستم که چمدانم را میبندم و میروم. تا وقتی آنها به من باور دارند، من هم کنارشان خواهم بود.»
در پایان، وقتی پرسیده شد که آیا در فینال لیگ ملتهای ۲۰۲۷ یا یورو ۲۰۲۸ نیز حضور خواهد داشت، کاپیتان پرتغال با خندهای پر معنا سالن را ترک کرد و گفت: «من دیگر در سنی نیستم که برای فردا برنامهریزی کنم، فقط به امروز فکر میکنم. خوب میدانم خیلی از شما برای روزی که دیگر به تیم ملی نیایم لحظهشماری میکنید و هیجان دارید. این حس را از نحوه پرسیدن سوالهایتان فهمیدم. شاید نه همه، اما حداقل نیمی از شما در این سالن! با این حال خیالتان راحت باشد، من به این فضاها کاملاً عادت کردهام.»