هرمز علیپور بیان میکند: جواد مجابی برای من یک گنجینه بینظیر از بیش از پنج دهه تلاش، خلاقیت، امید و معرفت بوده و هست.
هرمز علیپور، شاعر و منتقد باسابقه، پس از درگذشت جواد مجابی — شاعر، نویسنده، نقاش و منتقد برجسته ادبی و هنری — که روز چهاردهم شهریورماه در سن ۸۷ سالگی در تهران پس از یک دوره بیماری دار فانی را وداع گفت، در یادداشتی که برای ایسنا ارسال کرده، نوشته است: «اولین بار که مرحوم دکتر جواد مجابی را دیدم در یکی از شعرخوانیها در کاخ جوانان بود و چقدر خوشحال شدم که در کنار ایشان شعر میخوانم، چون همیشه او را یکی از پیشکسوتان خود میدانستم. دقیقاً سال دیدار به یادم نیست اما مطمئنم در دهه ۵۰ بود.»
پس از آن هم در جلسات و محافل مختلف بارها او را ملاقات میکردم و از حضورش که ترکیبی از اشکال مختلف هنر چون شعر، طنز، داستان و نقاشی بود و در وجودش تجلی یافته بود، بهره میبردم. در کنار تواضع شگفتانگیز، شوخطبعی و خندههای صمیمانهاش، همواره احساس احترام و ارادت خاصی نسبت به او داشتم.
او را بینهایت دوست داشتم. دوستان گرانقدر دیگر نیز درباره زندگی و آثار او سخنان زیادی گفته و خواهند گفت. اما برای من، او گنجینهای ارزشمند از بیش از نیم قرن تلاش بیوقفه، خلاقیت، امید و معرفت بوده و همچنان هست.
دکتر مجابی انسانی روشنفکر، جنتلمن و بسیار گرانقدر بود.
یاد و خاطرهاش همیشه گرامی خواهد بود.
و در نهایت، چه میتوانم گفت جز این که جز حسرت و دلتنگی، چه چیز دیگری باقی میماند؟»