سیروس دین‌محمدی، سرمربی پیشین تیم‌های پیکان و هوادار، بر این باور است که با شرایط کنونی فوتبال ایران، حتی اگر ژوزه مورینیو هدایت تیم امید را بر عهده بگیرد، این تیم نمی‌تواند به المپیک صعود کند.
به گزارش ایرنا، پس از حذف زودهنگام تیم فوتبال امید ایران از بازی‌های آسیایی ناگویا و استعفای حسین عبدی، بحث و گمانه‌زنی درباره انتخاب سرمربی جدید تیم امید شدت گرفته است. در حالی که شنیده‌ها از توافق فدراسیون فوتبال با یحیی گل‌محمدی خبر می‌دهند، هنوز به صورت رسمی سرمربی جدید تیم امید معرفی نشده است. با نگاهی به عملکرد چهار دهه گذشته تیم امید در راه صعود به المپیک، مشخص است که فوتبال ایران به اقدامات بنیادین و فراتر از تغییر مربی نیاز دارد.
سیروس دین‌محمدی تأکید می‌کند که تعویض مربی یا آوردن بزرگان مربیگری هم نمی‌تواند راهگشا باشد و فوتبال ایران همچنان پشت درهای المپیک باقی خواهد ماند.
او بیان داشت: «با وضعیتی که در فوتبال ما وجود دارد، حتی اگر هزار سال هم بگذرد، به المپیک صعود نخواهیم کرد. اگر فدراسیون فوتبال مورینیو یا گواردیولا را هم بیاورد، نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد. صعود به المپیک فقط به آوردن یک سرمربی بزرگ محدود نمی‌شود. یکی از بزرگ‌ترین مشکلات تیم امید، همکاری نکردن باشگاه‌ها است. هر دوره وعده‌هایی داده می‌شود و فدراسیون تضمین می‌دهد که باشگاه‌ها با تیم امید همکاری خواهند کرد و بازیکنان را در اختیار تیم قرار می‌دهند، اما باز هم شاهد هستیم که برخی باشگاه‌ها بازیکنانشان را نمی‌فرستند. وقتی مربی نتواند همه بازیکنان مورد نیازش را در اختیار داشته باشد، چطور می‌تواند برای موفقیت برنامه‌ریزی کند؟»
دین‌محمدی افزود: «حتی اگر باشگاه‌ها همکاری کنند و بازیکنان در تمرینات حاضر باشند، مشکل همچنان باقی است. بازیکنی که قرارداد پنجاه میلیاردی دارد، از ترس مصدومیت و از دست دادن قراردادش، تمام توان خود را برای تیم امید به کار نمی‌گیرد. او به طور محافظه‌کارانه بازی می‌کند و برایش مهم نیست تیم نتیجه بگیرد یا خیر. برای او باشگاه اهمیت دارد چون از آنجا حقوق می‌گیرد و هرگونه آسیب‌دیدگی در بازی‌های ملی می‌تواند به ضررش تمام شود. اگر باشگاه به بازیکن اطمینان دهد که در صورت مصدومیت، حقوقش پرداخت خواهد شد، آن وقت بازیکن با خیال آسوده‌تر و با تمام توان بازی می‌کند.»
وی تأکید کرد: «رابطه باشگاه‌ها و تیم امید باید به صورت عملی و واقعی، نه صرفاً شعاری، مبتنی بر احترام و تعامل باشد. این موضوع باعث می‌شود مشکلاتی که امروز باعث عدم ارائه بازیکن به تیم امید می‌شود، برطرف گردد.»
هافبک پیشین تیم ملی و استقلال به بازی مرحله گروهی تیم امید مقابل کره‌شمالی در بازی‌های آسیایی ناگویا اشاره کرد و گفت: «در آن مسابقه بازیکنان انگار فقط در زمین راه می‌رفتند. عجیب بود. با چنین بازیکنانی چطور می‌خواهیم تیمی موفق داشته باشیم؟ در ترکیب تیم چندین بازیکن که عنوان ستاره به آنها داده شده حضور داشتند، اما وقتی بازی کردند، حتی بازیکنان معمولی هم نبودند و برای پیروزی نمی‌جنگیدند. این موضوع باعث شد که به تیم کره‌شمالی ببازیم؛ تیمی که سال‌هاست نامش در فوتبال آسیا کمتر شنیده می‌شود و موقعیتش رو به افول است. کره‌شمالی کجای فوتبال آسیا ایستاده است؟»
او همچنین نقدی به رسانه‌ها وارد کرد و افزود: «وقتی به بازیکنی که تازه مطرح شده، لقب ستاره یا مارادونا می‌دهیم، باعث ایجاد توهم در او می‌شویم که انگار به جایگاه بزرگی رسیده است؛ در حالی که تازه اول راه است. این غرور باعث می‌شود بازیکن پر ادعا شده و نتواند مسیر موفقیت‌های پیشین خود را ادامه دهد و در نهایت به شکست منجر شود.»
دین‌محمدی بر این باور است که اگر ساختار فعلی حفظ شود، فوتبال ایران به تیمی درجه چندم در آسیا تبدیل خواهد شد. او گفت: «اگر تغییر ایجاد نشود، چند سال آینده حتی در تهران هم ممکن است پنج گل از مالدیو بخوریم. برای تغییر باید به رده‌های پایه اهمیت دهیم، بهترین مربیان را انتخاب کنیم و مربیانی که سابقه ناکامی دارند را در تیم‌های پایه به کار نگیریم. همچنین مدیریت فوتبال باید به سمت حمایت واقعی از تیم‌های پایه حرکت کند؛ چرا که بازیکنان این تیم‌ها آینده فوتبال ما هستند، پشتوانه تیم بزرگسالان محسوب می‌شوند و باید به گونه‌ای برنامه‌ریزی و مراقبت شوند که استعداد و کیفیتشان حفظ گردد و هدر نرود.»
مربی پیشین تیم‌های هوادار و پیکان به مشکل حضور بازیکنان پولی نیز اشاره کرد و گفت: «باید بساط بازیکنان پولی در فوتبال پایه جمع شود. بیش از ده سال است که درباره این موضوع هشدار داده‌ام، اما تلاش جدی برای حل این معضل صورت نمی‌گیرد. فوتبال ایران از نظر استعدادهای خوب فقیر نیست، اما بازیکنان پولی مانع رشد و کشف این استعدادها می‌شوند. نتیجه این است که در تیم‌های پایه از نوجوانان و جوانان گرفته تا امیدها، موفقیتی کسب نمی‌کنیم و بازیکنی برای تیم بزرگسالان رشد نمی‌کند.»