باشگاه تراکتور در پاسخ به رأی صادر شده از سوی کمیته انضباطی بیانیه‌ای رسمی منتشر کرد.
رسانه رسمی باشگاه تراکتور اعلام کرد: کمیته انضباطی با تصمیم به ثبت نتیجه شکست سه بر صفر تراکتور، اقدامی خطرناک و بی‌سابقه در فوتبال ایران ایجاد کرده است؛ رأیی که عملاً رفتارهای ناهنجاری مانند توهین و شعارهای قومیتی را مشروعیت می‌بخشد و زمینه را برای عادی‌سازی و آزاد شدن این رفتارها در ورزشگاه‌ها فراهم می‌کند.
هنگامی که تخلفات به‌وضوح اثبات می‌شوند و برای آن‌ها مجازاتی تعیین می‌گردد، اما در نهایت تیم معترض بازنده اعلام شود، این پیام به خاطیان ارسال می‌شود که می‌توانند بدون ترس از عواقب جدی، به توهین و فحاشی ادامه دهند. آیا نتیجه چنین رأیی چیزی جز تضعیف بازدارندگی قوانین و عادی‌سازی شعارهای قومیتی در فوتبال ایران خواهد بود؟
1. رأی کمیته انضباطی؛ واضح‌ترین سند درباره حوادث ورزشگاه انزلی
رأی کمیته انضباطی خود به‌عنوان واضح‌ترین سند درباره رخدادهای ورزشگاه انزلی شناخته می‌شود. کسر دو امتیاز از تیم ملوان، جریمه نقدی، محدودیت حضور تماشاگران و محرومیت یک‌ساله سرمشوقین و تعدادی از هواداران، به چه تخلفاتی مربوط است؟ دقیقاً همان توهین‌های گسترده، مستمر و یکپارچه‌ای که کمیته وقوع آن‌ها را تأیید کرده و اعتراض و ترک زمین توسط تراکتور نیز در واکنش به همان شرایط صورت گرفته است.
وقتی کمیته خود وقوع حوادث در ورزشگاه را تأیید کرده، چرا درباره ترک فعل عوامل اجرایی مانند هیأت فوتبال استان، ناظر مسابقه و داور هیچ پرسشی مطرح نشده است؟ چرا عملکرد این مسئولان و احتمال کوتاهی آنان در انجام وظایف‌شان مورد بررسی قرار نگرفته است؟ چرا این رأی فقط متوجه باشگاه‌ها و هواداران شده و مسئولیت عوامل اجرایی مسابقه را نادیده گرفته است؟ آیا مسئولانی که باید شرایط را کنترل و با تخلفات برخورد کنند نباید پاسخگو باشند؟
2. تناقض آشکار رأی؛ تخلفات اثبات شده اما شرایط مسابقه مناسب اعلام شده است!
اگر تخلفات را تأیید کرده‌اید، چرا باید نتیجه آن شکست تراکتور باشد؟ چگونه ممکن است تخلفات ورزشگاه به اندازه‌ای شدید و مجازات‌پذیر شناخته شود، اما هنگام تعیین مسئولیت برگزار نشدن مسابقه، نقش این تخلفات نادیده گرفته شود؟ چرا هنگام محکومیت ملوان به خاطر تخلفات سکوها به آن‌ها استناد می‌شود، اما برای اعلام شکست سه بر صفر تراکتور تنها به عبارت کلی «فراهم بودن شرایط برگزاری» بسنده شده است؟
اولین پرسش این است که وقتی کمیته انضباطی این حجم از تخلفات و ناهنجاری‌ها را پذیرفته، چرا از داور و ناظر بازی درباره مدیریت شرایط و دلیل ادامه نیافتن برخورد با تخلفات سؤال نشده است؟ چرا با وجود شرایطی که خود رأی به آن اشاره کرده، مسابقه ادامه یافته و تعطیل نشده است؟ مسئولیت داور و ناظر در برابر این شرایط چیست و چرا عملکرد آن‌ها در این رأی بررسی نشده است؟
بر اساس کدام مستندات و شواهد، ورزشگاه برای برگزاری مسابقه مناسب ارزیابی شده است؟
نمی‌توان تنها با یک عبارت کلی، فراهم بودن شرایط را اثبات کرد. وقتی رأی به توهین‌های گسترده و تعرض به ارزش‌های انسانی اشاره دارد، باید روشن شود این رفتارها چه زمانی متوقف شده‌اند، چه اقدام موثری برای پایان دادن به آن‌ها صورت گرفته و مسئولان برگزاری چگونه شرایط را برای ادامه مسابقه مناسب دانسته‌اند. اگر شرایط برگزار شدن مسابقه عادی بوده، پس چرا این همه تخلف تأیید و مجازات شده است؟ اگر شرایط عادی نبوده، چرا مسئولیت آن بر دوش تراکتور گذاشته شده است؟ کمیته انضباطی نمی‌تواند هم تخلفات را تأیید کند و هم بدون پاسخ به تناقضات، حکم شکست تیم معترض را صادر کند.
3. چرا نتیجه تخلفات میزبان باید به سود ملوان و به ضرر تراکتور تمام شود؟
اعتراض تراکتور دقیقاً بر پایه این تناقض بزرگ است. نمی‌توان درباره ترک زمین تراکتور حکم صادر کرد و همزمان علت این تصمیم و تأثیر تخلفات اثبات شده را نادیده گرفت. مجازات میزبان بابت اتفاقات ورزشگاه نباید باعث شود نقش همان تخلفات در برگزار نشدن مسابقه بررسی نشود. اگر تخلفات به اندازه‌ای جدی بوده‌اند که ملوان به خاطر آن مجازات شده است، چگونه همان تخلفات در علت برگزار نشدن مسابقه بی‌تأثیر فرض شده‌اند؟ آیا قرار است تخلفات تأیید و مجازات شوند اما تیمی که به آن شرایط اعتراض کرده بازنده اعلام شود؟
حداکثر هدف ملوان از این مسابقه کسب یک امتیاز از تراکتور بود؛ اما رأی صادر شده عملاً همان امتیاز را به این تیم داده و حتی تراکتور را با حکم شکست سه بر صفر روبرو کرده است. تمام تلاش‌ها و آمادگی‌های ملوان در جهت کسب یک امتیاز از تراکتور بود؛ تیمی که سال‌ها نتوانسته بود آن را شکست دهد.
اکنون باید پرسید چرا نتیجه تخلفاتی که در ورزشگاه میزبان رخ داده و در رأی نیز تأیید شده، به سود میزبان و به ضرر تراکتور رقم خورده است؟ آیا قرار است هر تیمی با فراهم کردن شرایط نامناسب در ورزشگاه خود، باعث متضرر شدن حریف شده و نهایتاً از رأی صادر شده منتفع شود؟
4. هواداران تراکتور؛ اول قربانی توهین‌ها و سپس محروم از حضور در ورزشگاه
مضحک و تأسف‌بار است که هواداران تراکتور به ورزشگاه رفتند، توهین و فحاشی شنیدند، خویشتن‌داری کردند و پاسخ ندادند، اما در نهایت خودشان محروم شدند. هواداران ما نه تنها قربانی توهین‌ها شدند بلکه حالا باید محرومیت را نیز تحمل کنند. آیا این نتیجه خویشتن‌داری و احترام به قوانین است؟ آیا هواداری که در برابر توهین‌های گسترده سکوت کرده و پاسخ نداده، باید مجازات شود؟
برگزاری مسابقه در انزلی بدون حضور تماشاگران هم به معنای پایان ناهنجاری‌ها نیست. سال گذشته در دیدار مقابل تراکتور، باوجود برگزاری مسابقه بدون تماشاگر، از ساختمان‌های اطراف و جایگاه ویژه به بازیکنان تراکتور توهین می‌شد.
5. ناظر، داور و مسئولان برگزاری؛ پاسخگو باشند درباره ترک فعل و گزارش‌های خلاف واقع
باید به صورت صریح از ناظر، داور و مسئولان برگزاری پرسید: با وجود حجم زیاد توهین و فحاشی، چرا اقدامی مؤثر برای پایان دادن به مسابقه صورت نگرفت؟ ناظر، داور و عوامل اجرایی که وظیفه داشتند در صورت فراهم نبودن شرایط، مسابقه را متوقف یا تعطیل کنند، چرا به وظایف خود عمل نکردند؟
مفاد حکم و تأکیدات آن پرسشی جدی مطرح می‌کند: آیا ناظر، داور و عوامل اجرایی از وظایف اولیه خود آگاه نبوده‌اند یا با وجود آگاهی، کوتاهی کرده‌اند؟ تأیید تخلفات و صدور مجازات در کنار بی‌پاسخ ماندن عملکرد عوامل مسئول، نشان می‌دهد که کوتاهی آن‌ها باید به طور جدی رسیدگی شود و مسئولیت‌شان مشخص گردد.
چرا فدراسیون فوتبال به جای پاسخگویی شفاف، این افراد را پشت پرده قرار داده و مسئولیت عملکردشان را روشن نمی‌کند؟ باشگاه تراکتور معتقد است کوتاهی عوامل مسئول در انجام وظایف قانونی‌شان مصداق ترک فعل است و گزارش‌های احتمالی خلاف واقع نیز باید به دقت بررسی شود. چگونه ممکن است تخلفات ورزشگاه تأیید و مجازات شود، اما عملکرد ناظر، داور و عوامل اجرایی که مسئول مدیریت شرایط بوده‌اند بدون پاسخ بماند و هیچ مجازاتی متوجه آن‌ها نشود؟
اگر شرایط برای برگزاری مسابقه مناسب بوده، مستندات آن کجاست؟ چه اقداماتی برای کنترل وضعیت انجام شده؟ آیا گزارش‌های داور و ناظر واقعیت‌های ورزشگاه را به طور کامل منعکس می‌کند؟ نمی‌توان عملکرد مسئولان برگزارکننده را نادیده گرفت و همه مسئولیت را به دوش تیمی گذاشت که به شرایط اعتراض کرده است.
6. پیگیری حقوقی تا کمیته استیناف، کمیته اخلاق و مراجع بین‌المللی
باشگاه تراکتور در برابر احتمال کوتاهی عوامل برگزاری مسابقه و ترک فعل داور و سایر مسئولان سکوت نخواهد کرد. عملکرد تمام کسانی که در دیدار ملوان و تراکتور و همچنین دیدارهای پیشین، در صورت احراز قصور، کوتاهی کرده‌اند باید بررسی شود. از تمامی مسئولان از طریق مراجع ذی‌صلاح شکایت خواهیم کرد و موضوع را تا کمیته اخلاق، کمیته استیناف و در صورت نیاز مراجع بین‌المللی مانند فیفا پیگیری می‌کنیم. هیچ‌کس نباید تصور کند با صدور یک رأی، پرونده بسته می‌شود و مسئولیت تصمیم‌ها و اقدامات فراموش می‌شود.
ما این پرونده را به عنوان حق قانونی باشگاه تراکتور دنبال می‌کنیم. با توجه به گزارش قبلی به بخش اینتیگریتی فیفا، به نظر می‌رسد سازوکارهای فعلی برای کنترل ناهنجاری‌ها در ورزشگاه‌های ایران کافی نیستند. وقتی تخلفات تأیید می‌شوند اما نتیجه رسیدگی به جای رفع ابهام‌ها و بررسی مسئولیت همه عوامل، به شکست تیم معترض منجر می‌شود، طبیعی است که باشگاه برای دفاع از حقوق خود به مراجع بالاتر رجوع کند. در داخل کشور از طریق کمیته استیناف و کمیته اخلاق و در سطح بین‌المللی نیز موضوع را پیگیری خواهیم کرد. تمام گزارش‌های داور و ناظر، توالی وقایع، اقدامات مسئولان برای کنترل شرایط و دفاعیات باشگاه باید به طور کامل و بی‌طرفانه بررسی شود. تراکتور اجازه نخواهد داد حق قانونی‌اش زیر سایه یک رأی مبهم و پاسخ‌های کلی نادیده گرفته شود.
7. شرافت را به خاطر امتیاز و جام معامله نمی‌کنیم
ما شرافت را با امتیاز و جام عوض نخواهیم کرد؛ شرافت برای ما از هر چیزی مهم‌تر است. اگر دوباره در چنین شرایطی قرار بگیریم، باز هم همان تصمیم را خواهیم گرفت؛ زیرا هیچ امتیاز و جامی ارزش فدا کردن شرافت را ندارد. برای تراکتور، نتیجه یک مسابقه هرگز از اصول، ارزش‌ها و شأن انسانی بالاتر نیست. ما برای امتیاز و جام می‌جنگیم، اما نه به قیمت چشم‌پوشی از توهین و ناهنجاری. اگر انتخاب میان امتیاز و دفاع از شرافت باشد، انتخاب ما روشن است.
باشگاه تراکتور تا روشن شدن کامل ابعاد این پرونده و احقاق حقوق قانونی خود، پیگیری را ادامه خواهد داد.