همشهری آنلاین: در روزنامه اطلاعات به تاریخ اردیبهشت ۱۳۵۵، گفت‌وگوهایی از مرحوم حسین پرورش منتشر شده که اکنون مرور آن‌ها خالی از لطف نیست و به یادگار مانده است.
حسین پرورش که خبر درگذشتش اخیراً منتشر شده، با حضور خود در دو فیلم شاخص «کلاغ» به کارگردانی بهرام بیضایی و «نقطه ضعف» ساخته محمدرضا اعلامی در خاطر علاقه‌مندان سینما و تئاتر باقی مانده است. او پیش از انقلاب بیشتر به عنوان بازیگر تئاتر و مدرس دانشگاه شناخته می‌شد و در آن دوران در نشریات مختلف در مقام کارشناس و مدرس، نظرات و تحلیل‌هایی از او به یادگار مانده است.
روزنامه اطلاعات در تاریخ اول اردیبهشت ۱۳۵۵، گزارشی منتشر کرد که شامل خلاصه سخنان علی نصیریان، داود رشیدی، اسماعیل خلج، هما روستا، پری صابری، حسین پرورش و دیگر فعالان عرصه تئاتر بود که در نخستین جشنواره ۱۰ روزه تئاتر حضور داشتند. مرحوم پرورش در این گزارش نکاتی مطرح کرده که هنوز هم اعتبار و اهمیت خود را حفظ کرده‌اند:
حسین پرورش، استاد تئاتر دانشگاه، چنین بیان می‌کند:
• تئاتر نوعی بازی است که قواعد و ضوابط خاص خود را دارد؛ برای نمونه، کودکان وقتی بازی می‌کنند، همگی چوب را به جای شمشیر می‌پذیرند و در تئاتر نیز همین قوانین حاکم است، مثلاً یک درخت نماد جنگل می‌شود. هدف اصلی تئاتر، فراهم آوردن لذت برای تماشاگر و ایجاد ارتباط معنوی است. برای داشتن تئاتری پیشرفته و خوب، باید اسطوره‌ها و فلسفه‌های نوین اجتماعی، روانشناسی، جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی را به خوبی شناخت. ما برای پیشرفت تئاتر باید خود را ارتقا دهیم و نباید منتظر باشیم که همه چیز به راحتی به ما داده شود. باید پرسید آیا تمام کتب مرتبط را مطالعه کرده‌ایم؟ آیا زبان دوم را یاد گرفته‌ایم؟ آیا تاکنون به فکر کمک به تئاتر بوده‌ایم؟
• کار یک بازیگر تئاتر با کار نقاش تفاوت چندانی ندارد؛ او باید در همه زمینه‌ها به دنبال اجزای کار خود باشد. ما به صورت جداگانه هنرمند، نمایشنامه‌نویس و کارگردان داریم، اما نداشتن هر یک از اینها بهانه‌ای برای بی‌عملی نیست. باید مسئولیت را پذیرفت و آنچه را که نداریم خودمان بسازیم.
• تبدیل شدن به بازیگر تنها با فراهم بودن امکانات امکان‌پذیر نیست، بلکه باید استعداد بازیگری داشت. در دانشکده تنها می‌توان استعدادها را پرورش داد. توجه کنید که یادگیری گیتار آسان است چون گیتار یک شیء بیرونی است، اما یادگیری هنر به ذات درونی آدمی مرتبط است و برای این کار، باید احساسات، عشق‌ها، نیازها و خشم‌های درونی بازیگر را شناخت تا بتوان بازیگر ساخت. آموزش تئاتر از دانشکده آغاز نمی‌شود، بلکه از زمان تولد شروع می‌شود و آنچه که طی سال‌ها خوانده‌اید و به ظاهر به هم ربطی نداشته، در دانشکده به هم پیوند داده می‌شود. به طور کلی آموزش تئاتر نه با من و همکارانم در دانشگاه شروع می‌شود و نه با ما پایان می‌یابد.