6عصر: خبر درگذشت پرویز (حسین) پرورش، بازیگر پیشکسوت سینما و تئاتر ایران منتشر شد؛ هنرمندی که اگرچه تعداد آثار تصویری‌اش زیاد نیست، اما نقش‌های برجسته‌اش باعث شده نامش به عنوان یکی از چهره‌های ماندگار در تاریخ بازیگری کشور باقی بماند. پرورش از جمله هنرمندانی بود که بازیگری را فراتر از صرف حضور جلوی دوربین دید و آن را به عنوان یک دانش و مسیر آموزشی جدی دنبال کرد.
پس از اعلام خبر درگذشت او، غلامرضا صراف در یادداشتی با عنوان «بدرود آقای اصالت عزیز» به معرفی پرورش به عنوان یکی از چهره‌های برجسته نسل طلایی آموزش بازیگری ایران پرداخت و نوشت:
بدرود آقای اصالت عزیز
پرویز (حسین) پرورش از میان ما رفت. به جرات می‌توان او را بهترین بازیگر-آکادمیسین ایرانی دانست. او از نسل استادان دوره طلایی دانشکده هنرهای زیبا بود که در کنار بزرگان همچون شمیم بهار، دکتر محمد کوثر و بهرام بیضایی فعالیت داشت و همراه با آربی اوانسیان، علی رفیعی و حمید سمندریان نقش کلیدی در پرورش نسل جدید بازیگران، کارگردانان و نویسندگان تئاتر و سینما ایفا کرد.
حسین پرورش فرصت نیافت تا تعداد زیادی اثر در عرصه سینما و تلویزیون داشته باشد، اما در آثار معدودی که از او باقی مانده، تصویری دقیق و مؤثر از مرد طبقه متوسط شهری بر پرده نقره‌ای به نمایش گذاشت. دو نقش‌آفرینی بی‌نظیر او در «کلاغ» به کارگردانی بهرام بیضایی و «نقطه ضعف» ساخته محمدرضا اعلامی نمونه‌های بارز این موضوع هستند.
پرورش نخستین دریافت‌کننده لوح زرین جشنواره فیلم فجر برای بازی نقش اول مرد در فیلم «نقطه ضعف» در سال ۱۳۶۲ بود، اما پس از آن برای همیشه به آمریکا مهاجرت کرد؛ کشوری که پیش از این در آن تحصیل و فعالیت تلویزیونی داشت و در نهایت در کالیفرنیا اقامت گزید.
پنج سال پیش به درخواست من و پس از تحقیق دوست عزیزم دکتر امیر عطا جولایی متوجه شدم که پرورش نقش بسیار مهمی در جلوگیری از مشکل‌ساز شدن رابطه بهار و بیضایی در جریان انقلاب فرهنگی سال ۱۳۵۹ در دانشگاه‌ها ایفا کرده است.
عکس از فیلم «کلاغ» (۱۳۵۵) ساخته بهرام بیضایی در کنار آنیک شفرازیان. پرورش در این فیلم نقش آقای اصالت، گوینده اخبار تلویزیون را بازی کرد. عکاس: عزیز ساعتی.
«کلاغ»؛ نقش آقای اصالت در دنیای بهرام بیضایی
حضور در فیلم‌های بهرام بیضایی همیشه برای بازیگران ایرانی امتیاز ویژه‌ای محسوب می‌شد؛ همکاری با فیلمسازی که به واسطه شخصیت‌پردازی دقیق، میزانسن‌های خاص و نگاه اجتماعی‌اش، آثارش بخش مهمی از تاریخ سینمای ایران را تشکیل می‌دهند. پرورش این فرصت را داشت که در یکی از شاخص‌ترین آثار بیضایی، یعنی فیلم «کلاغ»، نقش «اصالت» را بازی کند؛ گوینده تلویزیونی که حضورش بخشی از فضای متفاوت و خاص فیلم را شکل می‌دهد.
فیلم «کلاغ» که در سال ۱۳۵۶ ساخته شد، یکی از آثار مهم کارنامه بیضایی به شمار می‌رود؛ اثری با فضایی شهری، دغدغه‌های اجتماعی و نگاه خاص کارگردان که جایگاه ویژه‌ای در سینمای ایران کسب کرد. پرورش با بازی دقیق و کنترل شده خود در این فیلم، تصویری از یک شخصیت معمولی اما باورپذیر ارائه داد؛ ویژگی‌ای که بعدها در تحلیل‌های مختلف درباره بازی او برجسته شد؛ توانایی نمایش آدم‌هایی از دل جامعه و طبقه متوسط شهری.
«نقطه ضعف»؛ نقشی که اولین جایزه فجر را برای او به ارمغان آورد
اما یکی از مهم‌ترین نقاط کارنامه سینمایی حسین پرورش، بازی در فیلم «نقطه ضعف» ساخته محمدرضا اعلامی است؛ فیلمی که در سال ۱۳۶۲ ساخته شد و در دومین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. پرورش برای بازی در این فیلم موفق به دریافت لوح زرین بهترین بازیگر نقش اول مرد شد؛ جایزه‌ای که در آن دوره معادل مهم‌ترین جایزه بازیگری جشنواره محسوب می‌شد و او را به عنوان نخستین برنده جایزه بازیگری جشنواره فیلم فجر معرفی کرد.
در «نقطه ضعف»، پرورش در کنار جمشید هاشم‌پور یکی از شخصیت‌های اصلی فضای بازجویی و تقابل داستان را ایفا می‌کند. این فیلم به دلیل ساختار متفاوت، فضای مینیمال و حرکت از واقع‌گرایی به سمت فضایی ذهنی و کابوس‌وار، همچنان یکی از آثار متفاوت و خاص دهه ۶۰ سینمای ایران به شمار می‌آید.
سعید قطبی‌زاده درباره این فیلم گفته بود:
«چیزی که در این فیلم توجه شما را جلب می‌کنم این است که در ۴۷ سال گذشته، فیلمی مشابه «نقطه ضعف» ساخته نشده است که هر سه شخصیت بی‌نام باشند و گویی هویتی فلسفی دارند. این سه نفر شامل یک فرد دستگیرشده و دو مأمور امنیتی یک سازمان بازجویی هستند که نقش‌هایشان را حسین پرورش و جمشید هاشم‌پور بازی می‌کنند.»
حسین پرورش اگرچه پس از این موفقیت بزرگ حضور پررنگی در سینمای ایران نداشت و سال‌های بعد را در آمریکا گذراند، اما همان تعداد محدود آثارش کافی بود تا در میان علاقه‌مندان جدی سینما به عنوان بازیگری صاحب سبک، دقیق و خاص شناخته شود؛ بازیگری که نه با تعداد زیاد آثار، بلکه با کیفیت و عمق نقش‌هایش ماندگار شد.