دقیقاً در همین روز، ۴۰ سال پیش، الکس فرگوسن به تماسی از منچستریونایتد پاسخ داد که مسیر زندگیاش را برای همیشه تغییر داد. این اتفاق در پی شروع ضعیف فصل ۱۹۸۶/۸۷ لیگ دسته اول قدیم انگلیس رخ داد که باشگاه منچستریونایتد، ران اتکینسون را از سرمربیگری برکنار کرد.
به نقل از روزیاتو، مایکل ادلسون، یکی از مدیران باشگاه، نام تری ونبلز را بهعنوان گزینهای برای جایگزینی اتکینسون مطرح کرد. اما مارتین ادواردز، رئیس وقت باشگاه، به یاد ارتباطی افتاد که دو سال پیش هنگام جذب گوردون استراکن از آبردین با فرگوسن برقرار کرده بود. در نهایت، ادلسون قانع شد که هنگام تماس با مرکز تلفن ورزشگاه پیتودری، لهجهاش را تغییر دهد و با هویتی ساختگی تماس را به دفتر فرگوسن وصل کند.

ادواردز در مصاحبه با مجله FourFourTwo درباره این داستان گفت:
«قبل از اینکه پیشنهاد رسمی بدهیم، باید با او تماس میگرفتیم تا بفهمیم آیا تمایلی به آمدن دارد یا نه.
اگر مستقیماً با آبردین تماس میگرفتم و میگفتم مارتین ادواردز از منچستریونایتد هستم، ممکن بود اجازه ندهند با او صحبت کنم.
پس مایک با مرکز تلفن آبردین تماس گرفت و خودش را مدیر برنامههای گوردون استراکن معرفی کرد. آنها هم تماسش را وصل کردند.»
پس از این تماس، جلسهای محرمانه بین فرگوسن و مدیران منچستریونایتد در مجتمع خدماتی کنار بزرگراه در حومه گلاسگو برگزار شد. همان روز صبح، اتکینسون برکنار شده بود و تا ساعت ۹:۱۵ شب، مدیران باشگاه موافقت فرگوسن را بهعنوان جانشین او دریافت کرده بودند.
ادواردز بعداً بهطور رسمی با دیک دونالد، رئیس باشگاه آبردین، تماس گرفت تا موفقترین مربی تاریخ آن باشگاه را به منچستریونایتد بیاورد. بدین ترتیب فرگوسن وارد مسیری شد که قرار بود یکی از غولهای رو به افول فوتبال انگلستان را به اوج برگرداند. فرگوسن پس از ورود به اولدترافورد گفت:
«منچستریونایتد تنها باشگاهی در دنیاست که حاضر بودم برای پیوستن به آن، آبردین را ترک کنم.
بیصبرانه منتظر این چالش بزرگ هستم. همهچیز آنقدر سریع رخ داده که هنوز کمی گیج هستم.
یادم میآید مرحوم جاک استین یک بار گفت بزرگترین اشتباه زندگیاش این بوده که پیشنهاد سرمربیگری منچستریونایتد را رد کرده است.
من هم تصمیم گرفتم همان اشتباه را تکرار نکنم، هرچند ترک آبردین برایم بسیار دشوار خواهد بود.
بعد از هشت سال همکاری با همه در پیتودری، نمیتوانم ناراحتی خودم را از جدایی توصیف کنم. این دوران تجربهای فراموشنشدنی بود.»
تنها پنج روز پیش از انتصاب فرگوسن، آبردین با هدایت او و دستیارش آرچی ناکس، در ورزشگاه دنس با نتیجه ۲ بر صفر مقابل داندی پیروز شده بود؛ مسابقهای که دیوی دادز و ایان پورتیوس گلهای آن را به ثمر رساندند. در آن فصل، آبردین برای کسب چهارمین قهرمانی دوران فرگوسن با رنجرز تحت هدایت گریم سونس رقابت میکرد.

اما حالا فرگوسن باید به ورزشگاه کوچک مانور گراند، خانه آکسفورد یونایتد، میرفت تا دوران مربیگری خود را در جنوب اسکاتلند با شروعی دشوار آغاز کند. منچستریونایتد در نخستین بازی تحت هدایت او با نتیجه ۲ بر صفر مقابل آکسفورد شکست خورد و در دیداری فراموششدنی برابر نوریچ سیتی، تیم تازهصعودکرده، در ورزشگاه کارو رود به تساوی بدون گل رسید.
سرانجام ۱۶ روز پس از انتصاب پرسروصدای فرگوسن، او اولین بازی خانگی خود را روی نیمکت منچستریونایتد تجربه کرد و با پیروزی ۲ بر صفر مقابل کوئینز پارک رنجرز، اولین بردش را جشن گرفت. فرگوسن پیش از آن مسابقه در یادداشتی برای دفترچه برنامه بازی نوشته بود:
«بر عهده گرفتن هدایت باشگاهی بزرگ مانند منچستریونایتد مسئولیتی بسیار سنگین و چالشی بزرگ است.
اما در نهایت، ماهیت کار در همه باشگاههای فوتبال یکسان است و من فقط تلاش میکنم امور اولدترافورد را به شیوهای که درست میدانم اداره کنم.
واقعاً علاقهای ندارم به اتفاقات گذشته اینجا بپردازم. البته منظورم بیاحترامی به افتخارات بزرگ منچستریونایتد در سالهای گذشته نیست.
موضوع این است که حالا فقط یک مسیر پیش رو داریم و آن حرکت به جلوست. هدف این باشگاه باید کاملاً روشن باشد؛ قهرمانی در لیگ.»
گوردون استراکن دو سال پیشتر از فرگوسن به منچستر پیوسته بود و تلاش داشت به همتیمیهایش درباره تغییرات بزرگی که ورود فرگوسن به اولدترافورد به همراه خواهد داشت، هشدار دهد. او در گفتوگو با بخش ورزشی روزنامه سان گفت:
«آن زمان من و الکس هر دو تازهوارد بودیم ولی همیشه با هم در ارتباط بودیم.
وقتی خبر آمدنش را شنیدم، یادم میآید با خودم گفتم: وای نه! البته این واکنش را فقط برای شوخی با همتیمیهایم نشان دادم.
در واقع میدانستم که قرار است مربی فوقالعادهای داشته باشیم.
همه از من سؤال میکردند؛ مثلاً میخواستند بدانند چهجور آدمی است.
سعی کردم برایشان توضیح بدهم و تصویری از اتفاقاتی که ممکن است در انتظارشان باشد ارائه کنم.
اما واقعیت ماجرا تا شش یا هفت هفته بعد خودش را نشان نداد.
وقتی فرگوسن تازه آمده بود، دوران آرامش قبل از طوفان را میگذراندیم.
شاید حدود هفت هفته طول کشید تا واقعاً سبک خودش را در تیم پیاده کند.
اما وقتی این اتفاق افتاد، همه با تعجب میگفتند: وای، این دیگر چه بود؟
البته ران اتکینسون هم گاهی با بازیکنان برخورد تندی داشت.
اینطور نبود که قبل از آمدن الکس همهچیز در منچستریونایتد کاملاً آرام باشد، اما وقتی الکس کارش را جدی شروع کرد…»
فرگوسن که هنگام قبول هدایت منچستریونایتد هنوز یک ماه تا تولد ۴۵ سالگیاش فاصله داشت، برای رسیدن به موفقیت به زمان نیاز داشت. نزدیک به پنج سال طول کشید تا نخستین جام خود را با منچستریونایتد بدست آورد؛ جالب اینکه این جام، همان جام در جام اروپا بود که هشت سال پیشتر با آبردین و با شکست رئال مادرید فتح کرده بود.
این قهرمانی نقطه آغاز دورهای تاریخی از موفقیتها بود که ۱۳ قهرمانی لیگ برتر انگلیس و دو قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا از مهمترین دستاوردهای آن به شمار میروند. فرگوسن نزدیک به ۲۷ سال روی نیمکت منچستریونایتد باقی ماند و میراثی بزرگ از خود به جای گذاشت که نه فراموش خواهد شد و نه تکرار آن آسان است.
او همچنان پرافتخارترین مربی تاریخ فوتبال بریتانیا به حساب میآید و در مجموع ۴۹ جام کسب کرده که ۳۸ مورد آن در دوران حضورش در اولدترافورد بوده است. باشگاه منچستریونایتد قرار است در پایان همین هفته به مناسبت چهلمین سالگرد انتصاب فرگوسن، مراسم شام ویژهای در اولدترافورد برگزار کند که شرکت در آن تنها با دعوتنامه امکانپذیر است.
حدود ۱۰۰ مهمان منتخب از میان کسانی که در دوران درخشان فرگوسن در اولدترافورد با او همکاری داشتند، در این مراسم حضور خواهند داشت و برخلاف تماس تلفنی ۴۰ سال پیش، این بار لهجه اسکاتلندی مردی که مرکز توجه است، کاملاً واقعی خواهد بود.
ماجرای آشپزی فرگوسن و انفجار فر آشپزخانه
فرگوسن به برخوردهای تند و صدای بلندش بر سر بازیکنان معروف بود، اما ظاهراً در زمینه آشپزی مهارت زیادی نداشت. در سال ۱۹۸۶، زمانی که تازه سرمربی منچستریونایتد شده بود، پس از نقلمکان از آبردین به انگلستان، مدتی همراه با آرچی ناکس، دستیارش، زندگی میکرد و هر دو در باشگاه مشغول به کار بودند.
هر دو به سختکوشی شناخته میشدند، اما فرگوسن اعتراف کرده بود که در آشپزی مهارت چندانی ندارد. او در مقدمه کتاب زندگینامه آرچی ناکس خاطرهای از آن دوران تعریف کرده است:
«شروع کارم بهعنوان سرمربی منچستریونایتد با مشکلات زیادی همراه بود.
تنها کاری که میتوانستیم انجام دهیم، سخت تلاش کردن برای حل مشکلات بود.
ما با هم مسائل مربوط به تمرینات، استعدادیابی و دیگر امور را سامان دادیم. هر دو بسیار سختکوش بودیم و انرژی زیادی برای سامان دادن اوضاع داشتیم.
اوایل که به منچستر آمده بودیم، کارکنان آشپزخانه مجموعه تمرینی کلیف تا ساعت ۹ صبح کارشان را شروع نمیکردند. بنابراین ساعت ۶:۴۵ صبح به رختشویخانه میرفتیم و همراه کارکنان زن آنجا چای و نان تست میخوردیم.
البته یک بار که صبح یکشنبه تصمیم گرفتم برای هر دو صبحانه درست کنم، نزدیک بود بلایی سرمان بیاید!
وقتی تازه به منچستریونایتد آمده بودیم، ابتدا در اقامتگاهی موقت زندگی میکردیم و بعد مدتی در هتل فور سیزنز بودیم. سپس به آپارتمانی در تیمپرلی، روستایی نزدیک آلترینکهام، نقل مکان کردیم.
آشپزی را نوبتی انجام میدادیم و یک روز یکشنبه صبح، نوبت من بود که تخممرغ، بیکن و سوسیس برای صبحانه آماده کنم.
آرچی پشت میز آشپزخانه نشسته بود و روزنامههای یکشنبه را میخواند. من هم بشقابها را داخل قسمت بالایی فر گذاشته بودم تا گرم شوند.
ناگهان فر منفجر شد و بشقابها و وسایل آشپزخانه به اطراف پرتاب شدند.
آرچی فریاد میکشید و من فکر میکردم حالا قرار است هر دوی ما کشته شویم!
طبیعی بود که پس از این اتفاق، فرگوسن و ناکس خیلی زود زندگی مشترکشان را پایان دهند؛ البته همکاریشان در اولدترافورد و مجموعه تمرینی کلیف ادامه پیدا کرد و هرکدام به خانهای در مناطق روستایی چشایر نقل مکان کردند.»
شوخی تلفنی دیگری که فرگوسن را حسابی عصبانی کرد
تماس تلفنی ساختگیای باعث شد فرگوسن به مجموعه تمرینی معروف کلیف در منچستریونایتد راه پیدا کند اما تماس ساختگی دیگری که کمی بعد اتفاق افتاد، نزدیک بود کنترلش را از دست بدهد. آرچی ناکس، دستیار مورد اعتماد فرگوسن، یکی از ماجراهای روزهای ابتدایی حضورشان در منچستریونایتد را تعریف کرده است. ناکس میگوید:
«گاهی از خانهمان در تیمپرلی با هم به مجموعه تمرینی کلیف میرفتیم اما گاهی جدا حرکت میکردیم تا ببینیم کدامیک زودتر میرسد.
یک روز صبح ساعت ۷:۳۰ از خانه خارج شدیم و هر دو روی بزرگراه بودیم. آن زمان هنوز بزرگراههای M6 و M60 چهاربانده نشده بودند.
برای رسیدن به کلیف باید از خروجی سالفورد میرفتیم و از کنار اولدترافورد عبور میکردیم. در آن خروجی دو خط عبور وجود داشت و من الکس را جلوتر از خودم میدیدم.
تصمیم گرفتم کمی شیطنت کنم و از خط داخلی سبقت بگیرم. او هم مرا در آینه عقب دید و سعی کرد طوری رانندگی کند که جلوتر از من بماند.
اما آنقدر حواسش به من بود که با خودروی جلویی تصادف کرد. البته تصادف شدیدی نبود و فقط برخورد کوچکی رخ داد.
طبیعی بود که کمی معطل شود. بنابراین من زودتر رسیدم و تمام ماجرا را برای برایان کید تعریف کردم.
بعد تصمیم گرفتیم وقتی الکس بالاخره به دفترش رسید، کید با او تماس بگیرد و خودش را مأمور پلیس معرفی کند.
وقتی تلفن زنگ خورد، من هم در دفتر الکس بودم. کید گفت: «آقای فرگوسن، از پلیس راهنمایی و رانندگی منچستر تماس میگیرم. گزارشی درباره حادثهای که امروز صبح در خروجی سالفورد اتفاق افتاده به دست ما رسیده است. ادعا شده هنگام صحبت با تلفن همراه، با خودروی دیگری برخورد کردهاید و باید برای بازجویی به دفتر ما بیایید.»
صدای الکس را شنیدم که میگفت: «این حرفها کاملاً ساختگی است. من با تلفن صحبت نمیکردم. اصلاً تصادف جدی نبود، فقط یک برخورد کوچک بود.»
بعد به من گفت باید حرفش را تأیید کنم و بگویم با تلفن صحبت نمیکرده است. من هم گفتم چیزی ندیدهام.
تمام روز این شوخی را ادامه دادیم و وانمود کردیم منتظر رسیدن مأموران پلیس هستیم.
سرانجام وقتی دوباره به دفتر برگشتیم، کید یک بار دیگر تماس گرفت و حقیقت را گفت تا الکس آرام شود. فرگوسن حسابی از کوره در رفت!»
