6عصر ؛ نهال موسوی – کنسرت پرفورمنس «جهان من» به خوانندگی فرزاد فرزین که از ۱۴ تا ۱۷ آبان در بام آرنای ایران‌مال تهران برگزار شد، با وعده ارائه یک اجرای متفاوت و منحصربه‌فرد معرفی گردید.
تبلیغات گسترده، قیمت‌های بلیت که از هشتصد هزار تا نزدیک به چهار میلیون تومان متغیر بود و وعده تجربه‌ای نو، انتظارات زیادی را به وجود آورده بود. شب اول اجرا، فرزاد فرزین با ورود روی صحنه به شکل یک سفینه فضایی، فضای خاصی را ایجاد کرد. تماشاگران انتظار داشتند چیزی را ببینند که واقعاً ارزش این هزینه گزاف را داشته باشد.
اگرچه فرزین با سفینه وارد صحنه شد، اما آنچه باعث شد این کنسرت به موضوع بحث داغ تبدیل شود، نه حضور سفینه بود و نه قیمت بلیت‌ها، بلکه افرادی بودند که به شکل پرفورمنس روی صحنه حضور داشتند. گروهی که حرکاتشان، طبق گفته بسیاری از حضار، نه با موسیقی همخوانی داشت و نه با منطق اجرای زنده سازگار بود.
کاربران فضای مجازی این حرکات را اغراق‌آمیز و بی‌ارتباط با موسیقی دانستند و برخی حتی خواستار حذف این گروه از اجرا شدند. فیلم‌های ضبط‌شده از اجرا به سرعت در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شد و آنچه در سالن دیده شده بود، به سرعت به سوژه شوخی و تمسخر تبدیل گشت.
حضور گروه حرکتی در کنار خواننده در کنسرت‌های سراسر دنیا امری رایج و معمول است و اگر این حرکات به درستی اجرا شوند، می‌توانند به تکمیل موسیقی کمک کنند. اما نکته اصلی در این اجرا چیز دیگری است:
رقصنده‌ها صرفاً به این دلیل روی صحنه آمدند که در پوستر کنسرت واژه «پرفورمنس» درج شده بود، نه اینکه آهنگی وجود داشته باشد که این حرکات را توجیه کند. این واژه که قرار بود وعده‌ای باشد، بهانه‌ای برای حضور بی‌دلیل این گروه شده بود. در اینجا موضوع از بحث سلیقه فراتر رفته و به مسئله احترام به تماشاگر تبدیل می‌شود.
زیرا این اتفاق یک حادثه تصادفی نبود؛ پشت این اجرا یک تیم هفتاد نفره فعالیت داشت و ماه‌ها تمرین شده بود. یعنی کسی در این مدت شاهد این حرکات بوده، آن‌ها را دیده و گفته «خوب است».
کارگردان، تهیه‌کننده و حتی خود خواننده این حرکات را دیده‌اند و هیچ‌کدام نگفته‌اند: «این را به مردم نشان ندهیم»؟!
بزرگ‌ترین بی‌احترامی به تماشاگر وقتی است که برگزارکنندگان کنسرت مخاطب را چنان ناآگاه فرض کنند که فکر کنند هر چیزی را به او نشان دهند، به صرف پرداخت هزینه، می‌پذیرد.
ادامه ماجرا نیز همین موضوع را تأیید می‌کند. در پایان اجرا، فرزاد فرزین بابت نحوه خواندنش از مخاطبان عذرخواهی کرد! این عذرخواهی خود قابل احترام است، زیرا چنین اتفاقی کمتر پیش می‌آید.
اما سوال این است که خواننده‌ای که بابت صدایش عذرخواهی می‌کند، چرا درباره سایر اتفاقات کنسرت حرفی نمی‌زند؟ تماشاگرانی که برای دیدن اجرای متفاوت آمده بودند، هنوز منتظر پاسخ هستند که آن گروه حرکات موزون از کجا آمده‌اند و هدفشان چه بوده است؟!
در شرایطی که برخی کنسرت‌ها حتی با وجود مجوز رسمی در شهرستان‌ها لغو یا به تعویق می‌افتند و بخش گسترده‌ای از مردم امکان دیدن موسیقی زنده را ندارند، کنسرت‌های تهران اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
کسی که چنین کنسرتی را برگزار می‌کند، تنها خودش را عرضه نمی‌کند بلکه آبروی صحنه موسیقی زنده را هم در دست دارد. سفینه می‌تواند بیاید و برود، اما چیزی که باقی می‌ماند این سوال است که در این ماجرا، تماشاگر به عنوان مهمان چه جایگاهی داشته است؟
آخه این دیگر چه بود؟!