هنوز هم بر این باورم که در سال‌های گذشته، علی دایی و عادل فردوسی‌پور مورد بی‌انصافی قرار گرفته‌اند و توهین‌هایی که به این دو چهره برجسته شده، بسیار زشت و نامناسب بوده است. حتی اگر موضع‌گیری‌های آنها در سال‌های 1401 و 1404 برای برخی اقلیت‌های خاص که برخوردی بداخلاقانه و غیرمنطقی دارند ناخوشایند بوده است، هرگز حق نداشتند به آنها ناسزا بگویند.
افرادی مانند دایی و فردوسی‌پور، سرمایه‌های ارزشمندی هستند که با استفاده از امکانات مادی و معنوی همین کشور و ملت پرورش یافته‌اند و هیچ فرد عاقلی حاضر به هدر دادن چنین سرمایه‌هایی نیست.
با این وجود، رفتار این دو سرمایه ملی در مراسم یادبود مرحوم حمید علیدوستی هرگز قابل توجیه نیست. بی‌توجهی به سرود ملی کشور، اهانت به ده‌ها میلیون انسان است که امثال دایی و فردوسی‌پور مدعی حمایت از آنها هستند. سرود ملی متعلق به هیچ فرد، گروه یا جناح سیاسی خاصی نیست که بی‌احترامی به آن را بتوان به حساب اشخاص یا احزاب گذاشت. به همین دلیل، هیچ شهروند وطن‌دوستی نمی‌تواند رفتار آقایان دایی و فردوسی‌پور را با کف زدن و سوت زدن تأیید کند.
ده‌ها میلیون ایرانی در دو جنگ بی‌رحمانه علیه خودشان، با شجاعت ایستادگی کردند و اجازه ندادند پرچم پرافتخار ایران حتی برای لحظه‌ای از اهتزاز باز بماند و با وجود برنامه‌ریزی‌های دقیق دشمن، خاک میهن به اشغال درنیامد. پاسداشت و قدردانی از چنین مقاومت و رشادتی، کمترین وظیفه نخبگان کشور است که باید همراهی و سپاسگزاری را نشان دهند. بنابراین، بی‌توجهی به سرود ملی را نمی‌توان با هیچ منطقی توجیه کرد.
فرض کنیم که چند مجری بی‌ارزش تلویزیون یا برخی سایت‌های کم‌اعتبار و بی‌ادب به آنها توهین کرده باشند؛ پاسخ به این افراد هرگز نباید در قالب بی‌احترامی به سرود ملی نمایان شود.
آنچه از این دو چهره ورزشی-رسانه‌ای دیده شد، در کمترین حالتش بی‌معرفتی نسبت به مردم و میهن و همچنین اهانت به خاستگاهی است که نقش مهمی در شهرت آنها داشته است. نگرانی وجود دارد که اینگونه رفتارها باعث شود که آنها از دیدگاه ملت سقوط کنند و امیدواریم چنین اتفاقی هرگز نیفتد!