دیسبک امیرحسین قیاسی با یک استوری ساده، بسیار فراتر و سنگینتر از پاسخ یک مجری سادهلوح بود و کل ساختار تلویزیون را به زیر سؤال برد.
امیرحسین زارع، کشتیگیر قهرمان جهان، در گفتگویی با امیرحسین قیاسی، دو واژهی مازندرانی «مول» و «خی» را خطاب به او به کار برد. این دو واژه در زبان مازندرانی معانی جالبی دارند؛ «مول» به فردی زیرک، مرموز یا موذی اشاره دارد و «خی» در ظاهر محلی به معنای گراز، خوک یا افراد قدرتمند به کار میرود.

حسن اسماعیلپور، مجری برنامه «سلام صبح بخیر»، این ماجرا را بهانهای برای تسویهحساب قرار داد و از پاسخ کشتیگیر پرافتخار ایران به این مجری، تمجید کرد. این مجری تلویزیونی در اظهاراتی تند، امیرحسین قیاسی را نشانه گرفت و گفت کسی که همیشه دیگران را مسخره میکرد، حالا توسط امیرحسین زارع، قهرمان جهان، دست انداخته شده است.
او با اشاره به تکرار طوطیوار کلمه «خی» توسط قیاسی، که با غرور و بدون اطلاع از معنای آن این کار را انجام داده، او را به سخره گرفت و از زارع بابت این «انتقام» و رو دست زدن که باعث خوشحالی مردم ایران و مازندران شد، تشکر کرد. در فضای مجازی نیز نوشته شد: «دیس تلویزیون به قیاسی!»
قیاسی در واکنش به این سخنان، تنها یک استوری منتشر کرد و ابتدا با لحنی گلایهآمیز نوشت: «مجری عزیز، هموطن من، من نمیدانم این میزان کینه و ناراحتی شما از من از کجا میآید.» او ادامه داد: «اگر کاری کردهام که باعث رنجش شما شده، ازت معذرت میخواهم، امیدوارم همیشه موفق باشی و روز به روز بیشتر دیده شوی.»
قیاسی سپس با اشاره به تخصص رسانهای مجری اضافه کرد: «ولی برادر من، تو در تلویزیون کار میکنی و با تدوین آشنا نیستی؟» او توضیح داد که این برنامه 11 روز پیش ضبط شده و او و امیرحسین زارع بلافاصله پس از ضبط، معنای این کلمه را چک کردهاند.
قیاسی دلیل حذف نشدن این بخش در تدوین را چنین بیان کرد: «تصمیم من این بود که این بخش در تدوین حذف نشود… چون گفتم هموطنان مازندرانی این را ببینند و خوشحال شوند، دلم نیامد آن یک لحظه خنده از ته دل را از آنها بگیرم.»
این جمله بیش از آن که پاسخی به یک مجری باشد، پرسشی از خود تلویزیون است. کسی که سالها پشت همان میزها نشسته، ابتداییترین قاعدهی کاریاش را فراموش کرده است: آنچه پخش میشود، انتخاب شده است. اگر چیزی در برنامه مانده، یا کسی نخواسته آن را حذف کند یا آن را ضروری دانسته است.
در پایان، قیاسی مجری برنامه را به محل ضبط برنامه خود دعوت کرد و گفت: «اگر کمکی از من برمیآید برای کاهش این میزان از خشمت، روی من حساب کن.» او همچنین ابراز تأسف کرد که صرفاً بهواسطه برنامهسازیاش باعث شده چهره و صدای این مجری تا این حد پر از نفرت شود.
اما نکته مهمتر این است که مجری در تلویزیون هرگز تنها نیست. متن را نویسندهای میخواند، تهیهکنندهای تأیید میکند، کارگردانی نظارت دارد و گروهی پیش از پخش همهچیز را میبینند. اگر در این زنجیره هیچکس نپرسیده «شاید این لحظه عمدی بوده باشد؟»، مشکل خطای یک فرد نیست، بلکه مشکل ساختاری است که در آن سرعت و شتاب برای ضربه زدن، از دقت و تعمق بیشتر ارزشمندتر شمرده میشود و کسی وقت ندارد پیش از قضاوت، یک بار فکر کند.
نتیجه این شد که رسانه رسمی، با همه امکاناتش، از یک بلاگر درس تدوین گرفت و بدتر آنکه حتی متوجه نشد که این درس گرفته شده است.
ماجرا با یک لغت مازندرانی و یک خنده کوچک آغاز شد، اما به آینهای تبدیل شد که تلویزیون بیآنکه بخواهد، خود را در آن دید: قضاوت شتابزده، کمحوصله در تحقیق و سرمست از تیری که فکر میکرد به هدف زده است؛ در حالی که این تیر بیشتر به خودشان آسیب زد تا به قیاسی.
اکنون باید گفت دیسبک قیاسی بسیار سنگینتر از جواب یک مجری سادهلوح بود و تمام ساختار تلویزیون را به زیر سؤال برد.
