دیس‌بک سنگین قیاسی که پایه‌های تلویزیون را به لرزه درآورد و جنجال آفرید
دیس‌بک سنگین قیاسی که پایه‌های تلویزیون را به لرزه درآورد و جنجال آفرید



عصر ایران: امیرحسین زارع، قهرمان کشتی جهان، در گفت‌وگویی با امیرحسین قیاسی از دو واژه‌ی مازندرانی «مول» و «خی» استفاده کرد. این دو واژه در زبان مازندرانی معانی خاص و جالبی دارند؛ «مول» به فردی زیرک، مرموز و گاهی موذی اشاره دارد و «خی» به صورت محلی به گراز، خوک یا افراد قدرتمند گفته می‌شود.

حسن اسماعیل‌پور، مجری برنامه «سلام صبح بخیر»، از این ماجرا بهره برد تا علیه قیاسی حمله کند و در عین حال پاسخ امیرحسین زارع را ستایش نماید. این مجری تلویزیونی در اظهارات تندی، امیرحسین قیاسی را هدف قرار داد و گفت کسی که همیشه دیگران را مسخره می‌کند، این بار خودش از سوی قهرمان جهان، امیرحسین زارع، مورد تمسخر قرار گرفته است.

اسماعیل‌پور به تکرار کلمه «خی» توسط قیاسی اشاره کرد و گفت او با غرور و ناآگاهی از معنای این واژه آن را به کار برده و او را به تمسخر گرفت. این مجری از زارع به خاطر این «انتقام» و ضربه‌ای که به قیاسی زده و باعث خوشحالی مردم ایران و مازندران شده، تشکر کرد. در فضای مجازی هم تیترهایی مانند «دیس تلویزیون به قیاسی!» منتشر شد.

قیاسی به این اظهارات واکنش نشان داد و تنها یک استوری منتشر کرد. او ابتدا با لحنی گلایه‌آمیز نوشت: «مجری عزیز، هموطن من، نمی‌دانم این میزان کینه و ناراحتی شما نسبت به من از کجاست.» سپس اضافه کرد: «اگر کاری کرده‌ام که موجب رنجش تو شده، ازت معذرت می‌خواهم و امیدوارم همیشه موفق باشی و روز به روز بیشتر دیده شوی.»

قیاسی سپس با اشاره به تخصص رسانه‌ای مجری نوشت: «اما برادر من، تو که در تلویزیون کار می‌کنی و با تدوین آشنا نیستی؟» او توضیح داد که برنامه 11 روز پیش ضبط شده و او و زارع بلافاصله پس از ضبط معنای واژه را بررسی کرده‌اند.

قیاسی درباره دلیل عدم حذف این بخش در تدوین گفت: «تصمیم من این بود که این بخش در تدوین حذف نشود، چون فکر کردم هموطنان مازندرانی که این را ببینند خیلی خوشحال می‌شوند و دلم نیامد آن یک لحظه خنده واقعی را از آن‌ها بگیرم.»

این جمله بیش‌تر به جای پاسخ به یک مجری، سوالی است از خود تلویزیون؛ جایی که سال‌هاست افراد پشت همان میزها نشسته‌اند اما قاعده ابتدایی کار خود را فراموش کرده‌اند: آنچه پخش می‌شود، انتخاب شده است. اگر چیزی در برنامه باقی مانده، یا کسی نخواسته آن را حذف کند یا آن را ضروری دانسته است.

در پایان، قیاسی مجری برنامه را به محل ضبط برنامه خود دعوت کرد و گفت: «اگر کمکی از دست من برمی‌آید برای کاهش این میزان خشم تو حساب کن روی من.» او همچنین ابراز تأسف کرد که فقط با فعالیت برنامه‌سازی‌اش باعث شده چهره و صدای این مجری تا این حد پر از نفرت شود.

2

اما نکته مهم‌تر، خود مجری نیست؛ مجری در تلویزیون هیچ‌گاه تنها نیست. متن را نویسنده‌ای می‌نویسد، تهیه‌کننده‌ای تأیید می‌کند، کارگردانی نظارت می‌کند و گروهی پیش از پخش همه چیز را می‌بینند. اگر در این زنجیره هیچ‌کس نپرسیده «شاید این لحظه به عمد گذاشته شده باشد؟»، مشکل فقط خطای یک نفر نیست؛ مشکل ساختاری است که در آن عجله برای ضربه زدن، بر دقت ارجحیت دارد و کسی وقتی برای اندیشیدن پیش از قضاوت ندارد.

نتیجه آن شد که رسانه رسمی با همه امکاناتش، از یک بلاگر کوچک درس تدوین گرفت و بدتر اینکه حتی متوجه نشد این درس را آموخته است.

ماجرا با یک واژه مازندرانی و یک خنده کوچک شروع شد، اما به آیینه‌ای تبدیل شد که تلویزیون در آن، بدون قصد، خودش را دید؛ شتاب‌زده در قضاوت، کم‌حوصله در تحقیق و سرمست از تیری که گمان می‌کرد به هدف زده، در حالی که این تیر بیشتر به خودشان آسیب رساند تا به قیاسی.

اکنون باید گفت دیس‌بک امیرحسین قیاسی بسیار سنگین‌تر از جواب یک مجری ساده‌لوح بود و کل ساختار تلویزیون را زیر سوال برد.