6عصر: مرگ سوگند صیادی، نوجوانی ۱۵ ساله اهل کرمانشاه، به یکی از تلخترین خبرهای اخیر تبدیل شده است؛ پروندهای که تنها به مرگ یک دختر نوجوان محدود نمیشود، بلکه سوالات جدی درباره خشونت خانگی، حمایت از کودکان و وظایف اطرافیان در مواجهه با فریادهای کمکخواهی یک دانشآموز مطرح کرده است.
طبق گزارشهای منتشر شده، سوگند که اصالتا اهل گیلانغرب و ساکن کرمانشاه بود، پیش از مرگ بارها به خاطر ترس از بازگشت به خانه و احتمال آسیب دیدن، از مسئولان مدرسه درخواست کمک کرده بود. روایتها حاکی از آن است که پدر او در روز حادثه مقابل مدرسه او را مورد ضرب و شتم قرار داده و پس از آن سوگند از مدیر و معاون مدرسه خواسته بود که اجازه ندهند او را به خانه بازگردانند.

با این حال، طبق همین روایتها، سوگند همراه پدرش از مدرسه خارج شد و روز بعد خبری از مرگ او منتشر گردید. جزئیات دقیق این حادثه و علت مرگ هنوز توسط مراجع قضایی به صورت رسمی اعلام نشده است و تحقیقات در این پرونده ادامه دارد.
روایتهای منتشر شده از آخرین روزهای زندگی سوگند
آنچه این حادثه را برای بسیاری از کاربران فضای مجازی تلختر کرده، روایتهایی است که درباره آخرین ساعات زندگی سوگند مطرح شده است. برخی از همکلاسیهای او گفتهاند که پیش از رفتن به خانه، سوگند جملهای نگرانکننده گفته بود: «دیگه شماها من رو نمیبینید.»
همچنین در شبکههای اجتماعی روایتهای متعددی درباره دلیل اختلافات خانوادگی سوگند منتشر شده است. برخی کاربران ادعا کردهاند که موضوع به اختلافات شخصی و مسائل عاطفی مربوط میشده، اما این موارد تاکنون به طور رسمی تأیید نشدهاند و نمیتوان با قطعیت درباره انگیزه دقیق این حادثه اظهار نظر کرد.
در همین میان، انتشار گفتوگویی منتسب به دوستان سوگند در شبکههای اجتماعی واکنشهای فراوانی به دنبال داشت؛ گفتوگویی که در آن ادعاهایی درباره علت درگیریها مطرح شده اما صحت و جزئیات آن به صورت رسمی تایید نشده است.
خبر مرگ سوگند موجی از واکنشها را در فضای مجازی برانگیخت.
کاربری به نام «سام» نوشت: صدای سوگند باشیم. دیروز داخل یکی از مدارس، پدر یکی از دانشآموزان (سوگند صیادی) را به بدترین شکل ممکن کتک میزند، مدیر و معاون هیچ دخالتی نمیکنند، با وجود اینکه سوگند بارها تأکید کرده بود اگر برود خانه، پدرش او را خواهد کشت. دیشب خبر فوت سوگند رسید.
کاربری به نام «دایا» درباره روایتهای مطرح شده نوشت:
میگویند انگار نامادریش دفتر خاطراتش را پیدا کرده و با مدرسه تماس گرفته است.
در همین حال، برخی کاربران نسبت به انتشار شایعات درباره زندگی شخصی سوگند هشدار دادند. «پونی» نوشت: به اندازه کافی داستان کشته شدن او غمانگیز است، لطفاً شایعات بیاساس دربارهاش منتشر نکنید.
تعدادی از کاربران پرسیدند وقتی یک دانشآموز از ترس جانش سخن میگوید، چه سازوکاری برای حمایت از او وجود دارد و مسئولان مدرسه چه وظیفهای در برابر چنین هشدارهایی دارند.

کاربری به نام «آرام» نوشت: ببین کل سیستم مدرسه ایران همینقدر ناقص و بینظم است. هیچ اصل رازداری وجود ندارد، ارجاع به روانشناس، مشاور یا مراجع بالاتر و مددکار برای پیگیری وضعیت کودک و محیط خانه وجود ندارد. در همان لحظه دانشآموز را به خانواده برمیگردانند و همه چیز را خراب میکنند.
«آتوسا» نیز نوشت: هیچ وقت نفهمیدم این همه عقده مدیران و معاونان بعضی مدارس دخترانه از کجا میآید؟
«لیلی» در واکنش نوشت:
مدیران و معاونان مسن مدارس آنقدر بیپروایی دارند که هیچ اهمیتی نمیدهند چنین اتفاقی رخ داده است و باز هم ممکن است تکرار شود، چون عقدهای هستند و حتی در مدرسه من دیدهام که مرگ را حق چنین دخترانی میدانند.
واکنشها به انتشار آگهی ترحیم سوگند
انتشار تصویر آگهی ترحیم سوگند نیز واکنشهای فراوانی به دنبال داشت. برخی کاربران به جزئیات درج شده در این آگهی توجه کردند.
کاربری به نام «عاطی» نوشت: اسم مادر در آگهی ترحیم ذکر نشده اما اسم عموی فوت شده آمده است. باید برای این همه سال زنستیزی ریشهدار در کشورمان گریه کرد.
کاربری به نام «هیرو» نوشت: اتفاقی که برای سوگند صیادی رخ داده، مرا دیوانه میکند. همه کسانی که خبر را رساندند و معاون و مدیری که پیگیری نکردند، در مرگ این دختر بیچاره مسئول هستند.
«صحرا» نوشت: نمیدانم چقدر باید عقدهای باشید که وقتی از کسی خوشتان نمیآید یا مشکل دارید، این بلا را سرش بیاورید.
و «هلیا» نوشت:
چقدر میتوان سیاهدل بود که حاضر باشی از روی لج و کینه، این دختر دیگر نفس نکشد؟ با چه آدمهایی زندگی میکنیم؟
سوگند صیادی حالا برای بسیاری تنها نام یک پرونده خبری نیست؛ بلکه نمادی از نوجوانی است که داستان کوتاه زندگیاش سوالات عمیقی را درباره حمایت از کودکان مطرح کرده است: کودکی که احساس خطر میکند، چه زمانی باید شنیده شود؟ چه کسی مسئول حمایت از اوست؟ و چگونه میتوان پیش از رسیدن به بحران جبرانناپذیر، جلوی آن را گرفت؟
در ماههای اخیر، اخبار تلخ خشونت علیه دختران در خانوادهها بارها توجه افکار عمومی را به خود جلب کرده است. وجه مشترک بسیاری از این پروندهها، هشدارهایی است که پیش از وقوع فاجعه وجود داشته اما یا جدی گرفته نشدهاند و یا سازوکاری مؤثر برای مداخله به موقع فراهم نبوده است.
پرونده سوگند بیش از هر چیز یادآور این پرسش است که صدای کودکی که از ترس کمک میخواهد، چقدر باید بلند باشد تا شنیده شود.
