سینماسیتی: در قسمت دهم سریال «مرد سههزار چهره» شاهد یک مونولوگ بسیار تأثیرگذار از شخصیت مسعود شصتچی هستیم که درباره ایران سخن میگوید؛ مونولوگی که احساسات عمیق مخاطبان را برمیانگیزد و حس وطنپرستی را در دل همه زنده میکند. هرچند این صحبتها از نظر جذابیت و ارزش هنری قابل تحسین است، اما شرایط پیرامون داستان و شخصیتپردازی به گونهای است که چندان قابل باور به نظر نمیرسد و نشان از ضعف نویسندگان در خلق روابط منطقی علت و معلولی و شخصیتسازی دارد.
۱. طبیعتاً، مونولوگ کاراکتر شصتچی درباره ایران و تشبیه وطن به مادری دلسوز، احساسات ما را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد، اما با توجه به نوع شخصیت شصتچی و ویژگیهایی که طی سه فصل گذشته از او دیدهایم، شنیدن چنین کلمات عاطفی و درگیرکنندهای از زبان او چندان منطق داستانی ندارد. انگار نویسندگان بدون توجه به خصوصیات واقعی این شخصیت، این دیالوگها را به او نسبت دادهاند.
۲. مشکل اصلی سریال «مرد سههزار چهره» به ضعف فیلمنامه بازمیگردد. شصتچی فردی شناخته شده و با سابقه است که همه او را میشناسند. آیا ممکن است کسی به وجود او مشکوک نشود؟ منطقی است که پیش از اعزام او با تیم مذاکرهکننده، حتماً سوابقش بررسی شده باشد و اطلاعاتش فاش شود. ضمن اینکه مشخص نیست او با چه کسی جایگزین شده که هیچکس وی را نمیشناسد و به طور بیدلیل به چنین موقعیتی دست یافته است؟
۳. «مرد سههزار چهره» یک کمدی اجتماعی است و قصد دارد مسائل گوناگون را نقد کند. بنابراین با اثری فانتزی یا غیرواقعی روبرو نیستیم. در چنین فضایی همه اتفاقات باید بر اساس روابط دقیق علت و معلولی پیش روند. اثری که به مسائلی میپردازد که برای مردم ایران بسیار اهمیت دارد و احساسات آنها را جریحهدار میکند، باید بیش از هر چیز باورپذیر و مستدل باشد.
