در آخرین مسابقه تیم ملی فوتبال ایران در تورنمنت بصره، تیم کشورمان که از همان دقایق ابتدایی بازی مقابل عراق غافلگیر شده بود، با گل دیرهنگام محمدامین حزباوی توانست از شکست فرار کند و به نتیجه تساوی یک بر یک رضایت دهد.
براساس گزارش ایرنا، آغاز دیدار تیم ملی ایران در این رقابتها با اتفاقی غیرمنتظره همراه بود؛ به طوری که شاگردان امیر قلعهنویی هنوز فرصت نکرده بودند به طور کامل در زمین مستقر شوند که دروازه پیام نیازمند باز شد و یکی از تلخترین رکوردهای تاریخ فوتبال ایران رقم خورد.
حسین علی، بازیکن تیم عراق، موفق شد در ثانیه ۲۲ بازی دروازه ایران را باز کند؛ گلی که به عنوان سریعترین گل دریافتی تاریخ تیم ملی فوتبال ایران ثبت شد. پیش از این، رکورد سریعترین گل دریافت شده ایران در دیدار دوستانه مقابل کره جنوبی در سال ۲۰۰۵ بود که در ثانیه ۵۹ به ثمر رسیده بود.
این گل زودهنگام از سوی عراق تنها نکته نگرانکننده بازی نبود؛ نحوه شکلگیری این موقعیت بار دیگر سوالات جدی درباره ساختار دفاعی تیم ملی ایران ایجاد کرد، زیرا مشکل به نظر نمیرسید صرفاً ناشی از اشتباه فردی یک بازیکن یا ضعف در یک پست خاص باشد.
حمله تیم عراق از جناح راست خط دفاعی ایران شکل گرفت؛ صالح حردانی در مقابل بازیکن عراقی موفق عمل نکرد و مارکو فرج با بهرهگیری از فضای ایجاد شده، توپ را به صورت کاتبک به داخل محوطه جریمه فرستاد. سپس حسین علی بدون آنکه تحت فشار مؤثر مدافعان ایران قرار بگیرد، با ضربه سر ضرب گل اول عراق را به ثمر رساند.
نکته مهمتر این بود که این اتفاق بار دیگر نشان داد تغییر بازیکنان در خط دفاع بدون اصلاح هماهنگیها و ساختار تیمی، لزوماً به بهبود عملکرد آن بخش از تیم منجر نخواهد شد. تیم ملی با وجود تجربههای قبلی، همچنان به حریف اجازه داد تا چنین موقعیت سادهای را ایجاد کند، در حالی که انتظار میرفت مشکلات پوشش فضا و ارتباط میان مدافعان رفع شده باشد.
در ادامه بازی، ایران تلاش زیادی برای جبران گل خورده انجام داد و نهایتاً محمدامین حزباوی در دقایق پایانی موفق شد دروازه عراق را باز کند تا شاگردان قلعهنویی با نتیجه تساوی یک بر یک از شکست رهایی یابند.
اگرچه گل دیرهنگام حزباوی مانع از ثبت شکست در آخرین مسابقه ایران در تورنمنت بصره شد، اما روند اتفاقات این دیدار بار دیگر زنگ خطری برای کادر فنی تیم ملی به صدا درآورد؛ چرا که در آستانه رقابتهای مهم پیش رو، ترمیم ساختار دفاعی و افزایش هماهنگی میان مدافعان موضوعی فراتر از صرف جابهجایی بازیکنان در ترکیب اصلی به شمار میآید.
