6عصر ؛ نهال موسوی – امیرحسین زارع، کشتیگیر قهرمان جهان، در گفتگویی با امیرحسین قیاسی دو واژه مازندرانی «مول» و «خی» را به کار برد که معانی جالبی در زبان محلی دارند؛ «مول» به فرد زیرک، مرموز یا موذی اشاره میکند و «خی» در معنای محلی به گراز، خوک و همچنین افراد قدرتمند گفته میشود.
حسن اسماعیلپور، مجری برنامه «سلام صبح بخیر»، این ماجرا را بهانهای برای تسویه حساب گرفت و ضمن تمجید از پاسخ امیرحسین زارع به قیاسی، به شدت به امیرحسین قیاسی حمله کرد. این مجری تلویزیونی در اظهاراتی تند، قیاسی را مورد خطاب قرار داد و گفت کسی که همیشه دیگران را مسخره میکند، حالا خودش توسط قهرمان جهان دست انداخته شده است.
اسماعیلپور با اشاره به تکرار طوطیوار واژه «خی» توسط قیاسی، که با غرور و بدون اطلاع از معنای آن آن را به کار برده بود، او را به سخره گرفت و از امیرحسین زارع بابت این «انتقام» و ضربهای که باعث شادی مردم ایران و مازندران شد، تشکر کرد. در فضای مجازی نیز این موضوع تحت عنوان «دیس تلویزیون به قیاسی!» بازتاب یافت.
ویدئو حرفهای مجری تلویزیون
در واکنش به این حملات، قیاسی تنها یک استوری منتشر کرد و در ابتدا با لحنی گلایهآمیز نوشت: «مجری عزیز، هموطن من، من نمیدانم این میزان کینه و ناراحتی شما نسبت به من از کجا نشأت میگیرد.» سپس افزود: «اگر کاری کردم که باعث رنجش تو شده، ازت معذرت میخواهم و امیدوارم همیشه موفق باشی و روز به روز بیشتر دیده شوی.»
قیاسی با اشاره به تخصص رسانهای مجری ادامه داد: «اما برادر من، شما که در تلویزیون کار میکنی، با تدوین آشنا نیستی؟» او توضیح داد که این برنامه یازده روز پیش ضبط شده و او و امیرحسین زارع بلافاصله پس از ضبط، معنی واژه را بررسی کردهاند.
قیاسی دلایل عدم حذف این بخش در تدوین را اینگونه بیان کرد: «تصمیم من این بود که این قسمت حذف نشود… چون گفتم هموطنان مازندرانی که این را ببینند، خیلی خوششان میآید و دلم نیامد آن یک لحظه خنده واقعی را از آنها بگیرم.»
این جمله بیشتر شبیه به پاسخی به یک مجری نیست، بلکه سوالی است از خود تلویزیون؛ کسی که سالها پشت همان میزها نشسته، ابتداییترین اصل حرفهاش را فراموش کرده است: آنچه پخش میشود، انتخاب شده است. اگر چیزی در برنامه باقی مانده، یا کسی نخواسته آن را حذف کند یا آن را ضروری دانسته است.
در پایان، قیاسی مجری را به محل ضبط برنامه خود دعوت کرد و گفت: «اگر کمکی از دستم برمیآید برای کاستن از این میزان خشم، روی من حساب کن.» او همچنین ابراز تاسف کرد که صرفاً به واسطه برنامهسازیاش باعث شده چهره و صدای این مجری تا این حد پر از نفرت شود.

اما نکته مهمتر فقط خود مجری نیست. در تلویزیون، مجری هرگز تنها نیست. متن را نویسندهای مینویسد، تهیهکنندهای آن را تأیید میکند، کارگردانی نظارت دارد و گروهی پیش از پخش همه چیز را بررسی میکنند. اگر در این زنجیره هیچکس نپرسید «شاید این لحظه عمدی بوده است؟»، مشکل تنها خطای یک نفر نیست بلکه مشکل ساختاری است؛ ساختاری که در آن عجله برای ضربه زدن ارزش بیشتری از دقت دارد و کسی وقت نمیکند قبل از قضاوت یک بار فکر کند.
نتیجه این شد که رسانه رسمی با تمام امکاناتش، از یک بلاگر در زمینه تدوین درس گرفت و حتی متوجه این درس هم نشد.
این داستان با یک واژه مازندرانی و یک خنده کوچک آغاز شد، اما به آیینهای تبدیل شد که تلویزیون در آن، بیآنکه بخواهد، خودش را دید: شتابزده در قضاوت، کمحوصله در تحقیق و سرمست از تیری که فکر میکرد به هدف زده، اما در واقع خود را هدف قرار داد.
اکنون باید گفت که پاسخ قیاسی بسیار سنگینتر از جواب یک مجری سادهلوح بود و کل ساختار تلویزیون را به پرسش کشید.
