6عصر ؛ نهال موسوی – امیرحسین زارع، کشتیگیر پرافتخار جهان، در مصاحبهای با امیرحسین قیاسی، دو کلمهی مازندرانی «مول» و «خی» را به کار برد. این دو واژه در زبان محلی مازندران معانی خاص و جالبی دارند؛ «مول» به فردی زیرک، مرموز و گاه موذی اشاره دارد و «خی» در ظاهر به معنای گراز یا خوک است اما در کاربرد محلی به افرادی قدرتمند گفته میشود.
حسن اسماعیلپور، مجری برنامه «سلام صبح بخیر»، این ماجرا را بهانهای برای تنشافروزی قرار داد و ضمن تمجید از پاسخ کشتیگیر نامدار ایران، به شدت امیرحسین قیاسی را مورد انتقاد قرار داد. این مجری تلویزیونی در سخنانی تند اظهار داشت که کسی که همیشه دیگران را به سخره میگیرد، این بار از سوی امیرحسین زارع، قهرمان جهان، مورد تمسخر قرار گرفته است.
اسماعیلپور با اشاره به تکرار طوطیوار واژه «خی» توسط قیاسی با غرور و بدون دانش از معنای واقعی آن، او را به سخره گرفت و از زارع بابت این «انتقام» و پاسخی که باعث شادی مردم ایران و بهویژه مازندران شد، تشکر نمود. در فضای مجازی نیز این واکنش به عنوان «دیس تلویزیون به قیاسی!» بازتاب یافت.
در مقابل این اظهارات، قیاسی تنها یک استوری منتشر کرد و با لحن گلایهآمیز نوشت: «مجری عزیز، هموطن من، نمیدانم این همه کینه و ناراحتی شما نسبت به من از کجا نشأت میگیرد.» او افزود: «اگر کاری انجام دادم که باعث رنجش شما شده، از شما عذرخواهی میکنم و برایتان آرزوی موفقیت و دیده شدن روزافزون دارم.»
قیاسی سپس با اشاره به تخصص رسانهای مجری ادامه داد: «اما برادر من، شما که در تلویزیون فعالیت میکنید، با مباحث تدوین آشنایی ندارید؟» او توضیح داد که این برنامه 11 روز پیش ضبط شده و خود او و امیرحسین زارع بلافاصله پس از ضبط از معنای این کلمه اطلاع یافتهاند.
قیاسی در مورد دلیل حذف نشدن این بخش حین تدوین گفت: «تصمیم گرفتم که این بخش در تدوین حذف نشود زیرا فکر کردم هموطنان مازندرانی که این قسمت را ببینند، بسیار خوشحال خواهند شد و دلم نیامد لحظهای خنده واقعی آنها را از دست بدهم.»
این اظهارات بیشتر از آنکه صرفاً پاسخی به یک مجری باشد، یک پرسش از کل مجموعه تلویزیون است. کسی که سالها در همان میزها حضور داشته، باید بداند که هر آنچه پخش میشود، انتخاب شده است و اگر بخشی در برنامه باقی مانده، یا حذف آن ضروری نبوده یا کسی نخواسته آن را حذف کند.
در پایان، قیاسی از مجری برنامه دعوت کرد به محل ضبط برنامهاش بیاید و گفت: «اگر بتوانم کمکی کنم تا این میزان از عصبانیت شما کاهش یابد، روی من حساب کن.» او همچنین ابراز تأسف کرد که تنها با تولید برنامههایش باعث شده چهره و صدای این مجری تا این حد مملو از نفرت شود.

اما نکته مهمتر این است که مجری به تنهایی مسئول نیست. در تلویزیون، متن را نویسنده مینویسد، تهیهکننده تأیید میکند، کارگردان نظارت دارد و گروهی پیش از پخش همه چیز را میبینند. اگر در این زنجیره هیچکس نپرسیده که «شاید این لحظه عمداً گذاشته شده باشد»، مشکل به خطای فردی مربوط نمیشود؛ بلکه مشکلی ساختاری است که در آن سرعت عمل برای ضربه زدن بر دقت در تحقیق ارجحیت دارد و کسی وقت نمیگذارد پیش از قضاوت کمی تأمل کند.
نتیجه این شد که رسانه رسمی با تمام امکاناتش، درس تدوین را از یک بلاگر گرفت و بدتر اینکه حتی متوجه یادگیری این درس نشد.
ماجرا از یک لغت مازندرانی و یک لبخند کوچک آغاز شد اما به آیینهای تبدیل شد که تلویزیون ناخواسته در آن خود را دید: قضاوتی شتابزده، کمتحمل در بررسی و سرمست از تیری که تصور میکرد به هدف زده، در حالی که این تیر بیشتر به خودشان آسیب رساند تا به قیاسی.
اکنون باید گفت دیسبک قیاسی بسیار سنگینتر از پاسخ یک مجری سادهلوح بود و تمامی ساختار تلویزیون را به چالش کشید.
دیسبک قیاسی که تلویزیون را تکان داد؛ پاسخ جنجالی مجری سطحی و طلب شهرت
